Zijn soep was nog niet op of hij was wel al op, Androkie wist het ook niet meer. Hij wist zelfs niet of soep mannelijk of vrouwelijk was. Dat was toch wel één van de grootste frustraties uit zijn leven. Niet weten welk geslacht woorden hadden.
De soep: hij is nog niet op. Of de soep, zij is nog niet op?
Het deed pijn aan zijn hersenen.
Bijna evenveel pijn als wanneer mensen te pas en te onpas overal maar spaties tusen zetten.
Of wanneer de verleden tijd van een werkwoord hetzelfde geschreven werd als de tegenwoordige tijd. Zoals in zetten. Dan had hij een haast onbedwingbare drang om daar een extra 't' te plaatsen.
Zettten.
Dat vond Androkie er wel cool uitzien.
In ieder geval, van zodra Androkie zijn soep wel of niet op was, viel hij dood neer. Het was namelijk cyanidesoep, naar een recept van Put Hussentrut. Het was oorspronkelijk wel met broccoli in plaats van cyanide, maar Androkie hield van experimenteren en dat is hem fataal geworden.
Hield, verleden tijd. Niet enkel omdat heel dit verhaal in de verleden tijd is, maar ook omdat hij dood was.
Zo dood als een pier, zegt men wel eens. Dan gaat men wel uit van de vaak ongeoorloofde hypothese dat pieren altijd dood zijn. En dat is niet zo. De meeste pieren zijn dood, dat wel. Maar dat kun je van veel diersoorten zeggen. Er zijn bijvoorbeeld meer vliegen dood dan dat er leven, waarschijnlijk.
Zo dood als een dinosaurus, dat zou een goeie uitdrukking zijn. Daar ben je tenminste zeker van.
Eigenlijk, zo dood als een pier, dat zou moeten betekenen dat je er niet zo heel zeker van bent dat iemand dood is. Het kan zijn dat hij dood is, maar het kan net zo goed zijn dat hij leeft, net zoals bij pieren het geval is.
Een nietszeggende uitdrukking dus. Het spijt me dan ook dat ik die gebruikt heb.
Correctie:
Zo dood als een dinosaurus. De 'zegt men wel eens' moet ik dan weglaten, want dat wordt nooit gezegd. Maar hopelijk vanaf nu wel.
Om een lang verhaal kort te maken: Androkie had zijn soep wel of niet op en was zeker dood, want hij had soep gemaakt naar een recept van Put Hussentrut maar met cyanide in plaats van broccoli.
zaterdag 5 oktober 2013
maandag 30 september 2013
OMFG
"Waarom zijn de bananen krom?" is een vraag die iemand stelt die de evolutieleer niet goed begrepen heeft. Er is helemaal geen reden waarom de bananen krom zijn, er is hooguit een oorzaak.
Niemand heeft ooit gezegd dat bananen beter krom zouden zijn.
Dat vond ook Doctor Pjotr. Doctor Pjotr was een Rus. De helft van alle mannelijke Russen heet Pjotr. De andere helft heet Klaas.
Voila.
Dat is niet waar.
Er zijn wel meer zaken te bedenken die niet waar zijn.
Bijvoorbeeld: kip rauw eten is perfect ok.
Of: de ene eik is de andere. Want de ene eik is de andere niet. Er zijn Europese eiken en er zijn Amerikaanse eiken. Wintereiken en zomereiken. Er zijn dan weer geen Canadese eiken. Net zoals er geen herfsteiken zijn.
Er zijn ook interessante blogposts en minder interessante blogposts. Dat is echter een subjectief gegeven.
Voor veel mensen zal dit bijvoorbeeld een interessante blogpost zijn, omdat ik weldra een weetje uit de doeken zal doen dat weinigen weten.
Niet dat elk weetje dat weinigen weten per definitie interessant is. Maar dit weetje wel. Ik beloof het.
Wist je dat Arduino's veel flexibeler zijn dan PICs?
Haha gefopt.
TOTAAL NIET INTERESSANT!
VOILA WAT EEN TIJDSVERSPILLING
HAHAHA DAAR KAN IK NU EENS OM LACHEN ZIE!
Niemand heeft ooit gezegd dat bananen beter krom zouden zijn.
Dat vond ook Doctor Pjotr. Doctor Pjotr was een Rus. De helft van alle mannelijke Russen heet Pjotr. De andere helft heet Klaas.
Voila.
Dat is niet waar.
Er zijn wel meer zaken te bedenken die niet waar zijn.
Bijvoorbeeld: kip rauw eten is perfect ok.
Of: de ene eik is de andere. Want de ene eik is de andere niet. Er zijn Europese eiken en er zijn Amerikaanse eiken. Wintereiken en zomereiken. Er zijn dan weer geen Canadese eiken. Net zoals er geen herfsteiken zijn.
Er zijn ook interessante blogposts en minder interessante blogposts. Dat is echter een subjectief gegeven.
Voor veel mensen zal dit bijvoorbeeld een interessante blogpost zijn, omdat ik weldra een weetje uit de doeken zal doen dat weinigen weten.
Niet dat elk weetje dat weinigen weten per definitie interessant is. Maar dit weetje wel. Ik beloof het.
Wist je dat Arduino's veel flexibeler zijn dan PICs?
Haha gefopt.
TOTAAL NIET INTERESSANT!
VOILA WAT EEN TIJDSVERSPILLING
HAHAHA DAAR KAN IK NU EENS OM LACHEN ZIE!
vrijdag 27 september 2013
De identiteitscrisis van de popmuziek
Ik speel al een tijdje muziek. Dat begon met klassieke gitaar en dat ging verder met grunge-punk-pop-rock. Toen kwam de meer verfijnde pop-rock en nu is er mijn eigen muziek.
Om maar te zeggen dat ik al een tijdje in het kleine muziekwereldje zit. Ik luister belachelijk veel naar muziek en ga regelmatig naar een concert. Ik kan genieten van een leuke videoclip en ook een danske placeren is mij niet vreemd. Dat danske is meestal wel nogal vreemd.
Maar soms krijg ik toch een onbehaaglijk gevoel. Soms denk ik dat de moderne popmuziek met een identiteitscrisis zit.
Ik probeer het even uit te leggen.
Neem nu het concept van een studio-album.
Een band neemt een plaat op.
Vroeger dacht ik dat die band naar een studio ging, microfoons bij elk klankproducerend ding zette, op record duwde en zijn nummertjes speelde.
Niets van dat alles, zo blijkt!
Bas en drum zullen nog wel eens tegelijk opgenomen worden, maar al de rest wordt meestal gewoon apart opgenomen. Er wordt zelfs zomaar een hoop instrumenten aan toegevoegd achteraf!
Het resultaat is een stuk muziek waarvoor je, als je het live wilt spelen, vijf keer zoveel muzikanten nodig hebt als er in de band zitten.
Het grappige is dat ze bij het mixen wel proberen om het zo te laten klinken alsof het echt live is gespeeld. Ook al zetten ze soms zoveel reverb op de stem zodat het lijkt alsof die in een kerk is ingezongen terwijl de gitaar klinkt alsof die in een slaapkamer is opgenomen.
Heel vreemd dus.
Als ik naar een nummer luister, dan beeld ik mij altijd de band in die dat aan het spelen is. Maar dat vloekt met hetgene dat ik weet over hoe het in werkelijkheid gespeeld is. De kans is groot dat de gitaarlijn niet eens in één stuk is ingespeeld en dat ze stukjes hebben uitgeknipt en gekopieerd. Dezelfde zanger heeft vaak meerdere harmonieën over elkaar gezongen.
Allemaal illusies dus!
Helemaal ironisch wordt het wanneer ze live die muziekjes gaan spelen en dan zo hard mogelijk gaan proberen om de studio-opnames te imiteren met samples en tapes.
Of wanneer ze videoclips gaan maken waarbij de bandleden op hun instrumenten spelen of de tekst meelippen. Je wéét gewoon dat ze dat niet echt aan het spelen zijn. Elektrische gitaren zijn meestal niet eens ingeplugd dus ze doen zelfs niet eens meer de moeite om te laten lijken dat het wel zo is.
Maar waarom dan toch?
Ik bekijk die dingen en ik voel alleen maar medelijden met de arme muzikanten die gevraagd worden tien keer achter elkaar te doen alsof ze hun liedjes spelen met de overtuiging waarmee ze ze op het podium spelen.
Een man naar mijn hart is daarom Chad VanGaalen. Beste clips ooit. Een toegevoegde waarde aan de muziek, die op zich ook al geweldig is.
Zijn live-concert van een tijdje geleden in de Trix-bar, waar niet veel meer volk was als voor mijn eigen optreden van gisteren (niet zo veel dus), was een van de weinige keren dat muziek mij nog bij de keel gegrepen heeft.
Bedankt Chad, om de verzameling van de popmuziek een doorsnede met de verzameling van de kunst te bezorgen.
Om maar te zeggen dat ik al een tijdje in het kleine muziekwereldje zit. Ik luister belachelijk veel naar muziek en ga regelmatig naar een concert. Ik kan genieten van een leuke videoclip en ook een danske placeren is mij niet vreemd. Dat danske is meestal wel nogal vreemd.
Maar soms krijg ik toch een onbehaaglijk gevoel. Soms denk ik dat de moderne popmuziek met een identiteitscrisis zit.
Ik probeer het even uit te leggen.
Neem nu het concept van een studio-album.
Een band neemt een plaat op.
Vroeger dacht ik dat die band naar een studio ging, microfoons bij elk klankproducerend ding zette, op record duwde en zijn nummertjes speelde.
Niets van dat alles, zo blijkt!
Bas en drum zullen nog wel eens tegelijk opgenomen worden, maar al de rest wordt meestal gewoon apart opgenomen. Er wordt zelfs zomaar een hoop instrumenten aan toegevoegd achteraf!
Het resultaat is een stuk muziek waarvoor je, als je het live wilt spelen, vijf keer zoveel muzikanten nodig hebt als er in de band zitten.
Het grappige is dat ze bij het mixen wel proberen om het zo te laten klinken alsof het echt live is gespeeld. Ook al zetten ze soms zoveel reverb op de stem zodat het lijkt alsof die in een kerk is ingezongen terwijl de gitaar klinkt alsof die in een slaapkamer is opgenomen.
Heel vreemd dus.
Als ik naar een nummer luister, dan beeld ik mij altijd de band in die dat aan het spelen is. Maar dat vloekt met hetgene dat ik weet over hoe het in werkelijkheid gespeeld is. De kans is groot dat de gitaarlijn niet eens in één stuk is ingespeeld en dat ze stukjes hebben uitgeknipt en gekopieerd. Dezelfde zanger heeft vaak meerdere harmonieën over elkaar gezongen.
Allemaal illusies dus!
Helemaal ironisch wordt het wanneer ze live die muziekjes gaan spelen en dan zo hard mogelijk gaan proberen om de studio-opnames te imiteren met samples en tapes.
Of wanneer ze videoclips gaan maken waarbij de bandleden op hun instrumenten spelen of de tekst meelippen. Je wéét gewoon dat ze dat niet echt aan het spelen zijn. Elektrische gitaren zijn meestal niet eens ingeplugd dus ze doen zelfs niet eens meer de moeite om te laten lijken dat het wel zo is.
Maar waarom dan toch?
Ik bekijk die dingen en ik voel alleen maar medelijden met de arme muzikanten die gevraagd worden tien keer achter elkaar te doen alsof ze hun liedjes spelen met de overtuiging waarmee ze ze op het podium spelen.
Een man naar mijn hart is daarom Chad VanGaalen. Beste clips ooit. Een toegevoegde waarde aan de muziek, die op zich ook al geweldig is.
Zijn live-concert van een tijdje geleden in de Trix-bar, waar niet veel meer volk was als voor mijn eigen optreden van gisteren (niet zo veel dus), was een van de weinige keren dat muziek mij nog bij de keel gegrepen heeft.
Bedankt Chad, om de verzameling van de popmuziek een doorsnede met de verzameling van de kunst te bezorgen.
maandag 9 september 2013
Hoe de wereld in elkaar zit
"Weet ge wat een goed idee zou zijn? Een boete op frauderen! Of op banken en hele landen failliet laten gaan!" zei Bravo.
"Och jong gij kent niks van politiek", antwoordde Hoer A.
"Amai, jullie namen komen precies recht uit een Kiekeboe-strip!", zei Hoer B.
"Ok." zei Hoer A en ze begon haar kleren uit te trekken.
"KIEKEBOE!", riep ze toen ze volledig naakt was.
"Gij achterlijke gans, gij vergeet telkens de 'R' als ge mij roept!", zei kiekenboer Indianendans.
"Ok, ik zal het nog eens opnieuw proberen, maar nu tegoei." zei Hoer A en ze riep zo luid ze kon:
"KIEKENBOERINDIANENDANS!!!"
Daarop kwam kiekenboerin Dianendans de hoek omgelopen, tot groot jolijt van het publiek dat deze plotse plotwending niet van mijlenver had zien aankomen.
Toen kwam er ook nog eens een varken met een lange fluit en dat kondigde luid fluitend het begin van het verhaal aan.
En ze leefden nog lang en gelukkig.
En toen gingen ze dood.
En toen waren er een hoop andere mensen en dieren waar ook vanalles mee gebeurde.
En toen stierf al het leven op aarde uit door een extreme zonnestorm.
"Och jong gij kent niks van politiek", antwoordde Hoer A.
"Amai, jullie namen komen precies recht uit een Kiekeboe-strip!", zei Hoer B.
"Ok." zei Hoer A en ze begon haar kleren uit te trekken.
"KIEKEBOE!", riep ze toen ze volledig naakt was.
"Gij achterlijke gans, gij vergeet telkens de 'R' als ge mij roept!", zei kiekenboer Indianendans.
"Ok, ik zal het nog eens opnieuw proberen, maar nu tegoei." zei Hoer A en ze riep zo luid ze kon:
"KIEKENBOERINDIANENDANS!!!"
Daarop kwam kiekenboerin Dianendans de hoek omgelopen, tot groot jolijt van het publiek dat deze plotse plotwending niet van mijlenver had zien aankomen.
Toen kwam er ook nog eens een varken met een lange fluit en dat kondigde luid fluitend het begin van het verhaal aan.
En ze leefden nog lang en gelukkig.
En toen gingen ze dood.
En toen waren er een hoop andere mensen en dieren waar ook vanalles mee gebeurde.
En toen stierf al het leven op aarde uit door een extreme zonnestorm.
maandag 2 september 2013
HakkiYakkiFlakki
Als er iets was waarvan HakkiYakkiFlakki niet graag beschuldigd werd, was het wel seksisme in al zijn of haar vormen.
Waar hij geen problemen mee had, was beschuldigd worden van het toevoegen van 'elloni' aan woorden. Dat was namelijk volkomen terecht.
HakkiYakkiFlakki was verlekkerd op cannelloni en vond het één van de mooiste woorden van om het even welke taal.
Wanneer hij een mooi meisje ontmoette en haar probeerde te versieren, begon hij bijvoorbeeld met:
"Waaw, meisjelloni wat heb je mooie ogelloni!"
Meisjes reageerden daar doorgaans nogal verbaasd en lichtjes panikerend op.
"Je denkt zeker dat ik gekkelloni ben he?" zei hij dan.
"Ja." antwoordden de meisjes meestal.
Na een tijdje geraakte HakkiYakkiFlakki daardoor zo ontmoedigd dat hij jarenlang geen meisjes meer aansprak met 'meisjelloni'.
De meisjes waar hij gewoon 'meisje' tegen zei, waren best wel geinteresseerd en zo nu en dan werd er wel eens tegen zijn kruis getwerkt, maar voldoening gaf dat hem nooit.
Hij walgde omdat hij zichzelf niet meer was. Hij walgde van de maatschappij die hem niet accepteerde.
Hij geraakte afgezonderd en at zelfs geen cannelloni meer.
Maar op een bijzondere dag in mei, onmoette HakkiYakkiFlakki een meisje dat zo mooi was dat hij zijn cannellonireflex niet kon onderdrukken.
"Waaw meisjelloni, wat heb je mooie ogelloni en krulloni!" riep hij enthousiast.
"Hihi jij bent grappig wil je met me trouwen en in een blokhut aan een meer in Lapland wonen en elke avond hout kappen en de open haard aansteken zelfs als het buiten keiwarm is en naar The Beatles luisteren tot de zon opkomt als die opkomt want soms komt die niet op als we boven de poolcirkel wonen?"
"Ok! Wanneer vertrekken we?"
"Nu meteen!"
"En ons werkelloni dan?"
"Ahja shitkutfuck," zei ze, "daar kunnen we niet zomaar mee stoppen zeker?"
PARALLEL UNIVERSUM 1 (89% kans)
"Ik weet niet, nee zeker?"
"Hmm, jammer."
"Ok, dag dan he."
"Joow"
PARALLEL UNIVERSUM 2 (10.99999914% kans)
"Goh, jawel, maar nu komt net niet zo goed uit eigenlijk. Mag ik je nummerelloni, dan bel ik als ik toch ooit besluit om dit leven achter mij de laten."
"Ok hier is het." En ze typte haar nummer in zijn GSM. Ze twijfelde nog even of ze wel haar echte nummer zou geven, maar ze had eigenlijk wel heel graag cannelloni dus ze hoopte dat hij dat ooit voor haar zou maken, wie weet.
"Merci. Dan ga ik nu wat robots nadoen."
"Ok, ik ga nog wat oefenen op mijn twerk moves."
"Succes!"
"Merci, tot later."
PARALLEL UNIVERSUM 3 (0.00000086% kans)
"Jawel, want ik heb net Euromillions gewonnen. We kunnen met mijn nieuw vliegtuigelloni gaan. Ik heb Koning Albertelloni gevraagd of hij onze buttlerelloni wilt zijn."
"Je bedoelt Prins Albert, want hij is toch geen koning meer?"
"Nee, maar naar het schijnt moet je hem toch koningelloni blijven noemen."
"Waaw amai gij zijt zo slim!"
"Danku."
Waar hij geen problemen mee had, was beschuldigd worden van het toevoegen van 'elloni' aan woorden. Dat was namelijk volkomen terecht.
HakkiYakkiFlakki was verlekkerd op cannelloni en vond het één van de mooiste woorden van om het even welke taal.
Wanneer hij een mooi meisje ontmoette en haar probeerde te versieren, begon hij bijvoorbeeld met:
"Waaw, meisjelloni wat heb je mooie ogelloni!"
Meisjes reageerden daar doorgaans nogal verbaasd en lichtjes panikerend op.
"Je denkt zeker dat ik gekkelloni ben he?" zei hij dan.
"Ja." antwoordden de meisjes meestal.
Na een tijdje geraakte HakkiYakkiFlakki daardoor zo ontmoedigd dat hij jarenlang geen meisjes meer aansprak met 'meisjelloni'.
De meisjes waar hij gewoon 'meisje' tegen zei, waren best wel geinteresseerd en zo nu en dan werd er wel eens tegen zijn kruis getwerkt, maar voldoening gaf dat hem nooit.
Hij walgde omdat hij zichzelf niet meer was. Hij walgde van de maatschappij die hem niet accepteerde.
Hij geraakte afgezonderd en at zelfs geen cannelloni meer.
Maar op een bijzondere dag in mei, onmoette HakkiYakkiFlakki een meisje dat zo mooi was dat hij zijn cannellonireflex niet kon onderdrukken.
"Waaw meisjelloni, wat heb je mooie ogelloni en krulloni!" riep hij enthousiast.
"Hihi jij bent grappig wil je met me trouwen en in een blokhut aan een meer in Lapland wonen en elke avond hout kappen en de open haard aansteken zelfs als het buiten keiwarm is en naar The Beatles luisteren tot de zon opkomt als die opkomt want soms komt die niet op als we boven de poolcirkel wonen?"
"Ok! Wanneer vertrekken we?"
"Nu meteen!"
"En ons werkelloni dan?"
"Ahja shitkutfuck," zei ze, "daar kunnen we niet zomaar mee stoppen zeker?"
PARALLEL UNIVERSUM 1 (89% kans)
"Ik weet niet, nee zeker?"
"Hmm, jammer."
"Ok, dag dan he."
"Joow"
PARALLEL UNIVERSUM 2 (10.99999914% kans)
"Goh, jawel, maar nu komt net niet zo goed uit eigenlijk. Mag ik je nummerelloni, dan bel ik als ik toch ooit besluit om dit leven achter mij de laten."
"Ok hier is het." En ze typte haar nummer in zijn GSM. Ze twijfelde nog even of ze wel haar echte nummer zou geven, maar ze had eigenlijk wel heel graag cannelloni dus ze hoopte dat hij dat ooit voor haar zou maken, wie weet.
"Merci. Dan ga ik nu wat robots nadoen."
"Ok, ik ga nog wat oefenen op mijn twerk moves."
"Succes!"
"Merci, tot later."
PARALLEL UNIVERSUM 3 (0.00000086% kans)
"Jawel, want ik heb net Euromillions gewonnen. We kunnen met mijn nieuw vliegtuigelloni gaan. Ik heb Koning Albertelloni gevraagd of hij onze buttlerelloni wilt zijn."
"Je bedoelt Prins Albert, want hij is toch geen koning meer?"
"Nee, maar naar het schijnt moet je hem toch koningelloni blijven noemen."
"Waaw amai gij zijt zo slim!"
"Danku."
vrijdag 16 augustus 2013
Grenzen
Grenzen verleggen, daarvoor hoeft een mens niet met Joker op reis te gaan naar exotische bestemmingen. De adrenalinerush die je krijgt bij het ontdekken van nieuwe werelden, het beklimmen van steile rotsen of het bevaren van mistige meren kan je net zo goed krijgen van ervaringen die minder kostelijk, maar daardoor niet minder bevredigend zijn.
Ik zal u een voorbeeld uit de doeken doen, uit het leven gegrepen van een eenvoudige Vlaamse jongen.
Deze eenvoudige Vlaamse jongen bezit naast de Belgische, ook de Nederlandse nationaliteit, willens nillens geërfd van zijn moeder. Een nationaliteit is natuurlijk slechts een formaliteit, een regel om de aarde te verdelen in beheerbare gebieden. Een weldenkend mens hecht daar verder geen emotioneel belang aan en beseft ook dat de grenzen der naties binnen afzienbare tijd zullen vervagen ten gevolge van de onvermijdelijke globalisering die meekomt met de ontwikkeling van snel transport en communicatietechnologie.
Desalniettemin zijn er in het huidige systeem van naties voordelen verbonden aan het hebben van meerdere nationaliteiten. Het is dan ook wijs om tegen het einde van de geldigheidsperiode van je paspoort een nieuw exemplaar aan te vragen, teneinde de nationaliteit in kwestie niet te verliezen.
Zo wijs was ook de eenvoudige Vlaamse jongen.
Hij maakte online een afspraak met de Nederlandse Ambassade in Brussel. Hij verbaasde zich aan de doeltreffendheid en efficiëntie van het online afsprakensysteem en voelde een lichte trots opkomen omwille van zijn Nederlandse nationaliteit ("Wij kunnen nogal eens online afsprakensystemen ontwikkelen, zeg!") maar besefte al gauw dat dit misplaatst was wegens de niet-bestaande bijdrage die hij daar zelf aan had geleverd.
Op de dag van de afspraak stond hij mooi op tijd op, nam een licht ontbijt, poetste zijn tanden en nam de fiets naar het station van Leuven. Sinds hij in Kessel-Lo woonde, kon hij zijn fiets plaatsen in de fietsenstalling aan de achterkant van het station, waardoor hij geen 10 minuten extra moest rekenen om op het perron te geraken (in tegenstelling tot de fietsenstalling aan de voorkant).
Toch had hij een marge van 10 minuten in acht genomen voor onvoorziene omstandigheden. Geen overbodige luxe wanneer men het Belgische spoorwegennet wil gebruiken. Op vertragingen rekenen is nogal gewaagd, je trein moest maar eens op tijd zijn.
Terecht, zo bleek een minuut later. De ticketautomaten in het station bleken buiten gebruik te zijn. Niet echt een verrassing. De computers die in die machines zitten, hebben de koude oorlog nog meegemaakt (Men is er wel in geslaagd er een soort Windows op te zetten. Zou het 3.11 of toch 95 zijn?).
Naar het loket dan maar. De man achter het glas was zowaar vriendelijk. De Vlaamse jongen meldde plichtsbewust de defecte automaten. De man was al op de hoogte. De nieuwe automaten stonden reeds klaar om geïnstalleerd te worden. Dat kon wel nog even duren.
Zonder verdere problemen of vertragingen, kwam de Vlaamse jongen aan in Brussel.
Hij begaf zich netjes op tijd naar de consulaire afdeling van de Nederlandse Ambassade. Hij ging zitten en knikte bescheiden naar de andere wachtenden.
Even later kwam er een vrouw binnen die meteen vroeg: "werkt dat hier met nummertjes ofzoow?", waarop menigeen negatief antwoordde.
Het eerste loket ging open en een intercom vertelde dat degenen die er waren om hun paspoort op te halen, alvast naar dat loket konden komen. Een klein rijtje vormde zich. Een andere vrouw, achterdochtig en vrezend dat er ook mensen bij waren die gewoon snel geholpen wilden worden, riep: "komen jullie echt allemaal gewoon jullie paspoort ophalen?". Zij knikten allen bevestigend.
Ik werd weer even herinnerd aan de mondigheid van de doorsnee Nederlander en bedacht me dat in een Vlaamsch loket men in dezelfde situatie dezelfde communicatie zou proberen voeren met blikken, gezucht en gekuch. Weer werd ik eventjes ongepast trots op mijn Nederlandse identiteit.
(Ok ik zal maar toegeven dat ik die eenvoudige Vlaamse jongen was.)
Toen mocht ik zelf naar een ander loket voor mijn aanvraag. Pasfotootjes werden klunzig uitgeknipt, paspoorten gekopieerd en vingers gescand.
"Komt u uw paspoort hier ophalen of zullen we het opsturen?", vroeg de man achter het loket.
Lichtjes in paniek omwille van de sociale interactie waarop ik niet was voorbereid, antwoordde ik snel met het antwoord waarvan ik meteen spijt had: "ik kom het wel halen".
WAAROM? Ik wilde helemaal niet nog eens een uur onderweg zijn naar Brussel. Er was echt geen enkele reden waarom ik dat liever zelf zou komen ophalen. Het is hetzelfde belachelijke antwoord dat je geeft als iemand vraagt of je iets wilt drinken en je zegt nee doe geen moeite maar eigenlijk wil je toch wel wat.
Maar ja, nu ineens van gedacht veranderen zou ook maar debiel overkomen, dacht ik.
Toen herpakte ik me. Ik dacht aan mijn Nederlandse identiteit, de hele reden waarvoor ik hier was.
Casual en cool zei ik met een diepe stem: "of weet je wat, stuur toch maar op".
De man lachte me niet uit, keek niet nors of zelfs maar verbaasd.
Ik noteerde mijn adres en werd inwendig euforisch.
I DID IT! Score! Jihaa en eat that, Hollanders met ullie groot bakkes! De Vlaming zal hier ook eens zijne bek opentrekken!
Weer een grens verlegd.
Ik zal u een voorbeeld uit de doeken doen, uit het leven gegrepen van een eenvoudige Vlaamse jongen.
Deze eenvoudige Vlaamse jongen bezit naast de Belgische, ook de Nederlandse nationaliteit, willens nillens geërfd van zijn moeder. Een nationaliteit is natuurlijk slechts een formaliteit, een regel om de aarde te verdelen in beheerbare gebieden. Een weldenkend mens hecht daar verder geen emotioneel belang aan en beseft ook dat de grenzen der naties binnen afzienbare tijd zullen vervagen ten gevolge van de onvermijdelijke globalisering die meekomt met de ontwikkeling van snel transport en communicatietechnologie.
Desalniettemin zijn er in het huidige systeem van naties voordelen verbonden aan het hebben van meerdere nationaliteiten. Het is dan ook wijs om tegen het einde van de geldigheidsperiode van je paspoort een nieuw exemplaar aan te vragen, teneinde de nationaliteit in kwestie niet te verliezen.
Zo wijs was ook de eenvoudige Vlaamse jongen.
Hij maakte online een afspraak met de Nederlandse Ambassade in Brussel. Hij verbaasde zich aan de doeltreffendheid en efficiëntie van het online afsprakensysteem en voelde een lichte trots opkomen omwille van zijn Nederlandse nationaliteit ("Wij kunnen nogal eens online afsprakensystemen ontwikkelen, zeg!") maar besefte al gauw dat dit misplaatst was wegens de niet-bestaande bijdrage die hij daar zelf aan had geleverd.
Op de dag van de afspraak stond hij mooi op tijd op, nam een licht ontbijt, poetste zijn tanden en nam de fiets naar het station van Leuven. Sinds hij in Kessel-Lo woonde, kon hij zijn fiets plaatsen in de fietsenstalling aan de achterkant van het station, waardoor hij geen 10 minuten extra moest rekenen om op het perron te geraken (in tegenstelling tot de fietsenstalling aan de voorkant).
Toch had hij een marge van 10 minuten in acht genomen voor onvoorziene omstandigheden. Geen overbodige luxe wanneer men het Belgische spoorwegennet wil gebruiken. Op vertragingen rekenen is nogal gewaagd, je trein moest maar eens op tijd zijn.
Terecht, zo bleek een minuut later. De ticketautomaten in het station bleken buiten gebruik te zijn. Niet echt een verrassing. De computers die in die machines zitten, hebben de koude oorlog nog meegemaakt (Men is er wel in geslaagd er een soort Windows op te zetten. Zou het 3.11 of toch 95 zijn?).
Naar het loket dan maar. De man achter het glas was zowaar vriendelijk. De Vlaamse jongen meldde plichtsbewust de defecte automaten. De man was al op de hoogte. De nieuwe automaten stonden reeds klaar om geïnstalleerd te worden. Dat kon wel nog even duren.
Zonder verdere problemen of vertragingen, kwam de Vlaamse jongen aan in Brussel.
Hij begaf zich netjes op tijd naar de consulaire afdeling van de Nederlandse Ambassade. Hij ging zitten en knikte bescheiden naar de andere wachtenden.
Even later kwam er een vrouw binnen die meteen vroeg: "werkt dat hier met nummertjes ofzoow?", waarop menigeen negatief antwoordde.
Het eerste loket ging open en een intercom vertelde dat degenen die er waren om hun paspoort op te halen, alvast naar dat loket konden komen. Een klein rijtje vormde zich. Een andere vrouw, achterdochtig en vrezend dat er ook mensen bij waren die gewoon snel geholpen wilden worden, riep: "komen jullie echt allemaal gewoon jullie paspoort ophalen?". Zij knikten allen bevestigend.
Ik werd weer even herinnerd aan de mondigheid van de doorsnee Nederlander en bedacht me dat in een Vlaamsch loket men in dezelfde situatie dezelfde communicatie zou proberen voeren met blikken, gezucht en gekuch. Weer werd ik eventjes ongepast trots op mijn Nederlandse identiteit.
(Ok ik zal maar toegeven dat ik die eenvoudige Vlaamse jongen was.)
Toen mocht ik zelf naar een ander loket voor mijn aanvraag. Pasfotootjes werden klunzig uitgeknipt, paspoorten gekopieerd en vingers gescand.
"Komt u uw paspoort hier ophalen of zullen we het opsturen?", vroeg de man achter het loket.
Lichtjes in paniek omwille van de sociale interactie waarop ik niet was voorbereid, antwoordde ik snel met het antwoord waarvan ik meteen spijt had: "ik kom het wel halen".
WAAROM? Ik wilde helemaal niet nog eens een uur onderweg zijn naar Brussel. Er was echt geen enkele reden waarom ik dat liever zelf zou komen ophalen. Het is hetzelfde belachelijke antwoord dat je geeft als iemand vraagt of je iets wilt drinken en je zegt nee doe geen moeite maar eigenlijk wil je toch wel wat.
Maar ja, nu ineens van gedacht veranderen zou ook maar debiel overkomen, dacht ik.
Toen herpakte ik me. Ik dacht aan mijn Nederlandse identiteit, de hele reden waarvoor ik hier was.
Casual en cool zei ik met een diepe stem: "of weet je wat, stuur toch maar op".
De man lachte me niet uit, keek niet nors of zelfs maar verbaasd.
Ik noteerde mijn adres en werd inwendig euforisch.
I DID IT! Score! Jihaa en eat that, Hollanders met ullie groot bakkes! De Vlaming zal hier ook eens zijne bek opentrekken!
Weer een grens verlegd.
dinsdag 13 augustus 2013
Agenda
De KULeuven vindt het blijkbaar belangrijk dat haar werknemers goed georganiseerd zijn.
Bovendien gaat ze er van uit dat wij geen computers hebben.
Elk jaar krijgt ieder personeelslid (dat zijn er zo'n 18000) ongevraagd een papieren agenda in zijn of haar postvakje.
Een mooi gebaar, zou u kunnen denken.
Niks mooi gebaar. Een overbodig, milieubelastend en vervelend gebaar.
Een kleine enquête hier op het werk leert mij dat 0.0% van de onderzoekers die papieren agenda gebruikt*.
De meeste belanden rechtstreeks bij het oud papier (als het daar al thuishoort, want er zitten metalen ringetjes aan) of in de vuilnisbak (de enige vorm van sorteren die hier gebeurt overigens. PMD, daar doen ze aan de KULeuven niet aan mee).
Ik moet haast luidop wenen als ik nadenk over hoeveel werk, tijd en geld gaat naar het ontwerpen, drukken, verdelen, weggooien en recycleren van die agenda's.
Dus, mijn liefste Alma Mater, schaf dat alstublieft af. Ik denk niet dat dit zo'n verworven recht is waarover onze vakbond (ja, blijkbaar hebben wij dat) daarover zal gaan klagen, laat staan staken of betogen.
Net zoals u enkele jaren geleden besloot de kerstreceptie wat soberder uit te voeren ten voordele van een of ander goed doel, mag u wat mij betreft het geld dat u kunt uitsparen met het niet verdelen van die agenda's uitgeven aan, ik zeg maar wat, schooltjes voor arme kindjes in de VS.
Overigens, als iemand van mijn lezers graag een gratis agenda wilt, ik denk wel dat ik er enkele kan verzamelen. Geef mij slechts eens seintje, en een gloednieuwe agenda "2013-2014" is de uwe!
*Ok, toegegeven, dit onderzoek werd slechts uitgevoerd op een van de meest ontwikkelde departementen aan de KULeuven wat betereft computerinfrastructuur. Wij hebben internet en al! Sommigen hier hebben zelfs een mobiele telefoon met zogenaamde "DIGITALE" agenda ingebouwd!
UPDATE:
Bovendien gaat ze er van uit dat wij geen computers hebben.
Elk jaar krijgt ieder personeelslid (dat zijn er zo'n 18000) ongevraagd een papieren agenda in zijn of haar postvakje.
Een mooi gebaar, zou u kunnen denken.
Niks mooi gebaar. Een overbodig, milieubelastend en vervelend gebaar.
Een kleine enquête hier op het werk leert mij dat 0.0% van de onderzoekers die papieren agenda gebruikt*.
De meeste belanden rechtstreeks bij het oud papier (als het daar al thuishoort, want er zitten metalen ringetjes aan) of in de vuilnisbak (de enige vorm van sorteren die hier gebeurt overigens. PMD, daar doen ze aan de KULeuven niet aan mee).
Ik moet haast luidop wenen als ik nadenk over hoeveel werk, tijd en geld gaat naar het ontwerpen, drukken, verdelen, weggooien en recycleren van die agenda's.
Dus, mijn liefste Alma Mater, schaf dat alstublieft af. Ik denk niet dat dit zo'n verworven recht is waarover onze vakbond (ja, blijkbaar hebben wij dat) daarover zal gaan klagen, laat staan staken of betogen.
Net zoals u enkele jaren geleden besloot de kerstreceptie wat soberder uit te voeren ten voordele van een of ander goed doel, mag u wat mij betreft het geld dat u kunt uitsparen met het niet verdelen van die agenda's uitgeven aan, ik zeg maar wat, schooltjes voor arme kindjes in de VS.
Overigens, als iemand van mijn lezers graag een gratis agenda wilt, ik denk wel dat ik er enkele kan verzamelen. Geef mij slechts eens seintje, en een gloednieuwe agenda "2013-2014" is de uwe!
*Ok, toegegeven, dit onderzoek werd slechts uitgevoerd op een van de meest ontwikkelde departementen aan de KULeuven wat betereft computerinfrastructuur. Wij hebben internet en al! Sommigen hier hebben zelfs een mobiele telefoon met zogenaamde "DIGITALE" agenda ingebouwd!
UPDATE:
@mtytgat Wij geven de boodschap door! In KU Loket kun je onder 'communicatie' alvast aangeven dat je de agenda niet meer wilt ontvangen.
— KU Leuven (@KU_Leuven) August 13, 2013
Abonneren op:
Posts (Atom)