sorry, echt waar
vrijdag 11 mei 2012
maandag 7 mei 2012
Spaghetti
Nooit heb ik er mij vragen bij gesteld, maar vandaag viel de waarheid uit de lucht en raakte me hard op de kop.
Op het eerstze zicht zijn de namen die Samson geeft aan de andere personages in Samson en Gert allemaal eenvoudige woorden die rijmen op de originele naam.
Octaaf = Meneer de Raaf
Jeanine = Mevrouw Praline
Van Leemhuyzen = Meneer Van Veel Luizen
Joop Mengelmoes = Meneer Chocomousse (Dat is Stef Bos, trouwens!)
Maar dan. Albert Vermeersch, alias Alberto Vermicelli (zijn artiestennaam als operazanger), wordt meneer Spaghetti.
Dat rijmt langs geen kanten!
Vermicelli is natuurlijk een soort pasta, dunner dan de welbekende spaghetti. Maar hoe kan een domme hond als Samson, die niet eens "Octaaf" of "Jeanine" of "probleem" kan uitspreken dat nu in godsnaam weten?
Ik vind dat verdacht.
Er is wel meer verdacht rond het personage van Alberto Vermicelli.
Ik verdenkt Gertje ervan, naast seksistisch, ook homofoob te zijn. Alberto heeft alle stereotype kenmerken van een homo: hij is kapper, operazanger en lacht eerlijk gezegd toch wel als een jeanet.
In de serie wordt Alberto overduidelijk gepest door de anderen. Gertje blijft hem steevast Albert (op z'n Frans) noemen en in het liedje "Op, op, alles is op!" wordt hij afgeschilderd als een vraatzuchtig zwijn.
Gaybashing is volgens mij de schuld van Samson en Gert.
Het is ontstaan uit mijn generatie, die 20 jaar geleden naar Samson en Gert begon kijken en die met de paplepel werd ingegeven dat het OK is om homo's te pesten.
Ik vind dat Alberto eerherstel moet krijgen.
Op het eerstze zicht zijn de namen die Samson geeft aan de andere personages in Samson en Gert allemaal eenvoudige woorden die rijmen op de originele naam.
Octaaf = Meneer de Raaf
Jeanine = Mevrouw Praline
Van Leemhuyzen = Meneer Van Veel Luizen
Joop Mengelmoes = Meneer Chocomousse (Dat is Stef Bos, trouwens!)
Maar dan. Albert Vermeersch, alias Alberto Vermicelli (zijn artiestennaam als operazanger), wordt meneer Spaghetti.
Dat rijmt langs geen kanten!
Vermicelli is natuurlijk een soort pasta, dunner dan de welbekende spaghetti. Maar hoe kan een domme hond als Samson, die niet eens "Octaaf" of "Jeanine" of "probleem" kan uitspreken dat nu in godsnaam weten?
Ik vind dat verdacht.
Er is wel meer verdacht rond het personage van Alberto Vermicelli.
Ik verdenkt Gertje ervan, naast seksistisch, ook homofoob te zijn. Alberto heeft alle stereotype kenmerken van een homo: hij is kapper, operazanger en lacht eerlijk gezegd toch wel als een jeanet.
In de serie wordt Alberto overduidelijk gepest door de anderen. Gertje blijft hem steevast Albert (op z'n Frans) noemen en in het liedje "Op, op, alles is op!" wordt hij afgeschilderd als een vraatzuchtig zwijn.
Gaybashing is volgens mij de schuld van Samson en Gert.
Het is ontstaan uit mijn generatie, die 20 jaar geleden naar Samson en Gert begon kijken en die met de paplepel werd ingegeven dat het OK is om homo's te pesten.
Ik vind dat Alberto eerherstel moet krijgen.
woensdag 2 mei 2012
Schoenen kopen
Ooh wat droom ik van een tijd waarin ik mijn eigen kleding kan 3D-printen.
Want kleren kopen is geen pretje voor iemand wiens aspect ratio niet binnen de grenzen van de confectiekledij ligt.
Kleren kopen is niet gemakkelijk. Ik apprecieer het dan ook wel als een behulpzame verkoopster mij vertelt dat een broek echt niet past.
Wat WEL gemakkelijk is, is schoenen kopen.
Overlaatst heb ik nog eens schoenen gekocht. Ik wilde eigenlijk een jas kopen maar de JBC had geen jas die ik wou dus dat was snel gedaan.
Schoenen dan maar.
Ik wandelde recht naar het rek met mijn maat, elimineerde meteen alle sportschoenen (want ik wilde leren schoenen) en alle schoenen waar in het groot TOMMY HILFIGER opstond en kwam tot een selectie van 5 modellen die me wel aanstonden.
Een verkoopster kwam me vriendelijk vragen of ik hulp nodig had. Ik zei: "neen, ik ben niet ACHTERLIJK" in mijn hoofd, maar "neen danku" in het echt.
Ik zie echt niet in waarom schoenenwinkels schoenenverkopers en schoenenverkoopsters nodig hebben. Of wacht, ik zie dat wel in. Om meer te verkopen.
Maar ik snap niet dat mensen zich daar door laten vangen.
Het enige wat die verkopers of verkoopsters doen is een keer op je teen duwen en vragen of de schoen lekker zit.
Dat kan ik zelf ook wel.
Alleszins.
Na lang vijven en zessen koos ik een model naar keuze. De rechterschoen paste echter langs geen kanten. Niet zo raar, want het was een 42! Ik keek in de doos, waar maat 44 op stond aangeduid en daar zat nog een 42 in! Triomfantelijk liep ik naar de verkoopster en ik meldde haar de FOUT.
Na een hele uitleg over hoe het misschien zou gekomen zijn dat die schoenen in de verkeerde doos terechtgekomen waren en dat ze mij waarschijnlijk wel niet pasten zeker hahaha die 42, voor zo'n grote jongen hihihi kreeg ik dan eindelijk de maat 44.
Die pasten wel, maar ik merkte een kleine kras op aan de voorkant. "Katching!" dacht ik, "dat wordt korting vragen!"
Ik meldde het gebrek aan de kassierster.
Ze keek me nog betweteriger aan dan ik haar.
"Ja meneer dat is normaal bij dat soort leer, kijk:"
En ze maakte met haar beschilderde nagel een gigantische kras in mijn nieuwe schoen.
Ik dacht dat ik ging ontploffen.
WIE DOET NU ZOIETS?
"Ja dat is gewoon dat leer, dat is soms zo bij sommige soorten, daar ziet ge alles op."
Toen ze mijn vertwijfelde blik zag die heel erg duidelijk zei: "Wat moet ik nu met schoenen waar ge elke kras in ziet? Vandaal!", vulde ze verder aan met: "Ge moet daar dan een productje opdoen".
Grrr.
Want kleren kopen is geen pretje voor iemand wiens aspect ratio niet binnen de grenzen van de confectiekledij ligt.
Kleren kopen is niet gemakkelijk. Ik apprecieer het dan ook wel als een behulpzame verkoopster mij vertelt dat een broek echt niet past.
Wat WEL gemakkelijk is, is schoenen kopen.
Overlaatst heb ik nog eens schoenen gekocht. Ik wilde eigenlijk een jas kopen maar de JBC had geen jas die ik wou dus dat was snel gedaan.
Schoenen dan maar.
Ik wandelde recht naar het rek met mijn maat, elimineerde meteen alle sportschoenen (want ik wilde leren schoenen) en alle schoenen waar in het groot TOMMY HILFIGER opstond en kwam tot een selectie van 5 modellen die me wel aanstonden.
Een verkoopster kwam me vriendelijk vragen of ik hulp nodig had. Ik zei: "neen, ik ben niet ACHTERLIJK" in mijn hoofd, maar "neen danku" in het echt.
Ik zie echt niet in waarom schoenenwinkels schoenenverkopers en schoenenverkoopsters nodig hebben. Of wacht, ik zie dat wel in. Om meer te verkopen.
Maar ik snap niet dat mensen zich daar door laten vangen.
Het enige wat die verkopers of verkoopsters doen is een keer op je teen duwen en vragen of de schoen lekker zit.
Dat kan ik zelf ook wel.
Alleszins.
Na lang vijven en zessen koos ik een model naar keuze. De rechterschoen paste echter langs geen kanten. Niet zo raar, want het was een 42! Ik keek in de doos, waar maat 44 op stond aangeduid en daar zat nog een 42 in! Triomfantelijk liep ik naar de verkoopster en ik meldde haar de FOUT.
Na een hele uitleg over hoe het misschien zou gekomen zijn dat die schoenen in de verkeerde doos terechtgekomen waren en dat ze mij waarschijnlijk wel niet pasten zeker hahaha die 42, voor zo'n grote jongen hihihi kreeg ik dan eindelijk de maat 44.
Die pasten wel, maar ik merkte een kleine kras op aan de voorkant. "Katching!" dacht ik, "dat wordt korting vragen!"
Ik meldde het gebrek aan de kassierster.
Ze keek me nog betweteriger aan dan ik haar.
"Ja meneer dat is normaal bij dat soort leer, kijk:"
En ze maakte met haar beschilderde nagel een gigantische kras in mijn nieuwe schoen.
Ik dacht dat ik ging ontploffen.
WIE DOET NU ZOIETS?
"Ja dat is gewoon dat leer, dat is soms zo bij sommige soorten, daar ziet ge alles op."
Toen ze mijn vertwijfelde blik zag die heel erg duidelijk zei: "Wat moet ik nu met schoenen waar ge elke kras in ziet? Vandaal!", vulde ze verder aan met: "Ge moet daar dan een productje opdoen".
Grrr.
vrijdag 27 april 2012
I Just Don't Know What to Do With My Shelf
Ik kan er echt niets aan doen, maar elke keer als ik denk aan het nummer "I Just Don't Know What to Do With Myself" van The White Stripes, maak ik mijn hoofd de zeer flauwe woordspeling "I Just Don't Know What to Do With My Shelf".
Het is niet eens grappig, ik weet het.
Maar toch kan ik niet anders dan mij inbeelden dat Jack White een kast in elkaar aan het zetten is en dat er geen plaats meer is voor het laatste legboord.
Hopelijk verdwijnt die demon uit mijn hoofd nu ik er gestalte aan heb gegeven:
(aiai dit gaat me weer volgers kosten op Twitter)
Het is niet eens grappig, ik weet het.
Maar toch kan ik niet anders dan mij inbeelden dat Jack White een kast in elkaar aan het zetten is en dat er geen plaats meer is voor het laatste legboord.
Hopelijk verdwijnt die demon uit mijn hoofd nu ik er gestalte aan heb gegeven:
dinsdag 24 april 2012
maandag 16 april 2012
Ikea, Ik, e.a.
OMG! Ik kan bijna niet geloven dat ik nog nooit iets getypt (want dat is wat ik doe: typen, niet schrijven. Al die zogenaamde schrijvers typen ook hoor, wat ze je ook wijsmaken. Typisch. Waaw, hoe meer je typen typt, hoe meer het op een vogelgeluid gaat lijken. Typ typ!) heb over de Ikea!
Ik ben al vaker in de Ikea geweest dan me lief is. Meer dan 1 keer dus.
Ikea is een broeinest voor extremisten en terroristen. Geen wonder dat er af en toe bommen ontploffen.
Het begint wanneer je met je veel te grote auto (er moet veel in kunnen) een parkeerplaats moet zoeken op de overbevolkte parking waar alle voetgangers vinden dat de aangeduide voetpaden voor n00bs zijn, maar eens ze zelf in hun wagen zitten beginnen toeteren en vloeken op andere mensen die zomaar overal tussendoor lopen.
Neem daar nog eens bij dat de meesten niet overweg kunnen met de gigantische karren waar hun kasten en bedden en planten uitstekend op geplaatst zijn. (Lees dat nog eens.)
Tegen dat je geparkeerd bent, is het dus al een hele prestatie als je nog niet express 5 van die karren geramd hebt.
Je neemt alvast een kar op de parking, het bordje negerend waarop staat dat je je kar daar enkel mag terugplaatsen en dat je je kar in de winkel moet nemen.
Dan vind je na drie keer de toegang geweigerd te zijn via de uitgang en de kassa's, eindelijk de ingang. Blijkt dat je meteen een trap op moet en je kar dus moet achterlaten. Onder de dwingende blik van een dame in het geel breng je de kar braafjes terug naar de stalplaats op de parking.
Daarna begint de tocht door de jungle.
Als ervaren Ikea-bezoeker bekijk je even het plannetje, slaat de shortcuts op in je hoofd en zoeft als een wervelwind door de toonzaal, recht naar bijvoorbeeld de gordijnen.
Denk je.
In werkelijkheid heb je er langer over gedaan dan de mensen die gewoon de pijlen volgen en netjes langs de slaapkamers, kinderslaapkamers, bureaus, potten en pannen, keukens, kussens en servies passeren.
Als je de volgende keer beslist toch maar de pijlen te volgen, kun je het niet laten hier en daar een kortere weg te nemen omdat je achter een gezin aandramt dat niet 2 per 2 wandelt, maar met 4 langs elkaar, aarzelend bij elke kast en lamp.
Maar die kortere weg wordt gegarandeerd geblokkeerd door een verdwaalde kleuter.
Je besluit die kleuter maar lekker verdwaald te laten zijn, omdat je vorige keer bijna slaag hebt gekregen van een vent die dacht dat je zijn kind aan het ontvoeren was toen je hem naar de infobalie wou brengen.
Als je alle nummertjes hebt opgeschreven van de spullen die je moet hebben, race je naar de desbetreffende gangen en plaatsen in het magazijn.
Intussen heb je de kar gepikt van een dumbo die zich er niet met handboeien aan vast had geketend.
(Wanneer die je vanuit de verte toeroept: "Heee, dat pik ik niet!" dan antwoord je gevat met "Ik wel!")
De dingen die je niet snel voor iemands neus uit het rek kunt weggrijpen, steel je vlotjes van andermans karren.
Je lacht met de verzuurde mensen die na een karbotsing ruzie maken over wie van rechts kwam. In een fucking winkel maakt het niet uit wie van waar komt. Shit guest.
Je legt alles met de streepjescode naar voren, behalve de dozen waar de streepjescode in het midden op staat.
Aan de kassa erger je je dood aan de mensen die die moeite niet gedaan hebben en zich dan ook nog eens opwinden over de inefficiëntie van het kassasysteem.
Je begroet de semiknappe kassierster met een glimlach die je eruit perst met het laatste greintje energie dat je nog hebt.
Vervolgens probeer je je schuit naar je auto te navigeren, botsingen vermijdend door in het midden van de weg te lopen.
Als alles ingeladen is, zo weinig mogelijk rekening houdend met de doorstroming van het verkeer, zet je de kar 2 meter verder en rij je luid toeterend over de parking. Misschien lok je nog ergens een incidentje uit, altijd mooi meegenomen.
Ik ben al vaker in de Ikea geweest dan me lief is. Meer dan 1 keer dus.
Ikea is een broeinest voor extremisten en terroristen. Geen wonder dat er af en toe bommen ontploffen.
Het begint wanneer je met je veel te grote auto (er moet veel in kunnen) een parkeerplaats moet zoeken op de overbevolkte parking waar alle voetgangers vinden dat de aangeduide voetpaden voor n00bs zijn, maar eens ze zelf in hun wagen zitten beginnen toeteren en vloeken op andere mensen die zomaar overal tussendoor lopen.
Neem daar nog eens bij dat de meesten niet overweg kunnen met de gigantische karren waar hun kasten en bedden en planten uitstekend op geplaatst zijn. (Lees dat nog eens.)
Tegen dat je geparkeerd bent, is het dus al een hele prestatie als je nog niet express 5 van die karren geramd hebt.
Je neemt alvast een kar op de parking, het bordje negerend waarop staat dat je je kar daar enkel mag terugplaatsen en dat je je kar in de winkel moet nemen.
Dan vind je na drie keer de toegang geweigerd te zijn via de uitgang en de kassa's, eindelijk de ingang. Blijkt dat je meteen een trap op moet en je kar dus moet achterlaten. Onder de dwingende blik van een dame in het geel breng je de kar braafjes terug naar de stalplaats op de parking.
Daarna begint de tocht door de jungle.
Als ervaren Ikea-bezoeker bekijk je even het plannetje, slaat de shortcuts op in je hoofd en zoeft als een wervelwind door de toonzaal, recht naar bijvoorbeeld de gordijnen.
Denk je.
In werkelijkheid heb je er langer over gedaan dan de mensen die gewoon de pijlen volgen en netjes langs de slaapkamers, kinderslaapkamers, bureaus, potten en pannen, keukens, kussens en servies passeren.
Als je de volgende keer beslist toch maar de pijlen te volgen, kun je het niet laten hier en daar een kortere weg te nemen omdat je achter een gezin aandramt dat niet 2 per 2 wandelt, maar met 4 langs elkaar, aarzelend bij elke kast en lamp.
Maar die kortere weg wordt gegarandeerd geblokkeerd door een verdwaalde kleuter.
Je besluit die kleuter maar lekker verdwaald te laten zijn, omdat je vorige keer bijna slaag hebt gekregen van een vent die dacht dat je zijn kind aan het ontvoeren was toen je hem naar de infobalie wou brengen.
Als je alle nummertjes hebt opgeschreven van de spullen die je moet hebben, race je naar de desbetreffende gangen en plaatsen in het magazijn.
Intussen heb je de kar gepikt van een dumbo die zich er niet met handboeien aan vast had geketend.
(Wanneer die je vanuit de verte toeroept: "Heee, dat pik ik niet!" dan antwoord je gevat met "Ik wel!")
De dingen die je niet snel voor iemands neus uit het rek kunt weggrijpen, steel je vlotjes van andermans karren.
Je lacht met de verzuurde mensen die na een karbotsing ruzie maken over wie van rechts kwam. In een fucking winkel maakt het niet uit wie van waar komt. Shit guest.
Je legt alles met de streepjescode naar voren, behalve de dozen waar de streepjescode in het midden op staat.
Aan de kassa erger je je dood aan de mensen die die moeite niet gedaan hebben en zich dan ook nog eens opwinden over de inefficiëntie van het kassasysteem.
Je begroet de semiknappe kassierster met een glimlach die je eruit perst met het laatste greintje energie dat je nog hebt.
Vervolgens probeer je je schuit naar je auto te navigeren, botsingen vermijdend door in het midden van de weg te lopen.
Als alles ingeladen is, zo weinig mogelijk rekening houdend met de doorstroming van het verkeer, zet je de kar 2 meter verder en rij je luid toeterend over de parking. Misschien lok je nog ergens een incidentje uit, altijd mooi meegenomen.
woensdag 11 april 2012
Pjotr de Mediakritische Gnoe
"Geachte achtling!!!"
Zo begon Pjotr de mediakritische gnoe een betoog tegen zijn kinderen altijd. Pjotr had exact acht kindergnoes en dat vond hij ideaal.
Een tijdlang had hij er nog aan gedacht om een negenling te nemen, zodat hij "Zeer genegen negenling!!!" kon zeggen (of beter roepen, want gnoes roepen altijd), maar op een dag had hij besloten dat een achtling het beste was.
"Acht Gnoes is Gnoeg!!!", riep hij die dag triomfantelijk (tot groot ongnoegen van de nabij gepositioneerde triomfanten die dachten een monopolie te hebben op triomfantelijkheid) tegen zijn vrouw Beauty.
Menig lezer zal zich nu ongetwijfeld afvragen hoe die Pjotr zomaar in zijn eentje kon beslissen over een hoeveelling Beauty zou moeten baren. Wel, dat is een verhaal op zich, waarvoor ik nu niet gnoeg tijd heb om het helemaal te vertellen. Maar laat ik u alvast verklappen dat het te maken heeft met Noorse mythologie.
Alleszins, Pjotr riep dus "Geachte achtling!!!" tot zijn kroost en kreeg prompt van alle acht de aandacht die hij van hen had verwacht.
"De Media moet steeds kritisch benaderd worden!!!"
Pjotr twijfelde altijd of hij hier enkelvoud of meervoud moest gebruiken. Volgens Beauty was media het meervoud van medium maar Pjotr moest dan altijd denken aan van die halvegaren die denken met geesten te kunnen communiceren.
Terwijl hij dit riep, moet u zich voorstellen, stonden zij allen met hun poten in de rivier. De kleintjes stonden aan de rand en keken naar hun vader, die midden in de rivier stond omdat zijn poten toch lang gnoeg waren.
Pjotr had een powerpointpresentatie in elkaar geboxt.
Hij haatte powerpointpresentaties namelijk uit de grond van zijn gnoehart. Zelf werkte hij liever met een ouderwets schoolbord en wit krijt.
"De Media moet steeds kritisch benaderd worden!!!!", herhaalde hij extra luid om zijn woorden kracht bij te zetten.
"In feite kun je de Media niet kritisch gnoeg benaderen!!!"
"Het veiligste is eigenlijk dat je niets gelooft van wat er in de media verschijnt!!!"
- "Maar papa, wat als we dan willen weten wat er in de wereld gebeurd is?!", riep Erik, Pjotrs favoriete zoon, vragend en iets minder luid, de autoriteit van zijn vader respecterend.
Pjotr wist dat hij deze vraag kon verwachten en had zijn antwoord meteen klaar:
"Je moet gewoon altijd het omgekeerde aannemen van wat er staat!!!"
"Enkel wanneer er voldoende alliteraties in de titel staan, is het wijselijk om de inhoud voor waar aan te nemen!!!"
Enkele voorbeelden:
Spanning over Spanje is overdreven
Nijdig Nijlbaard ramt jeep met toeristen
Stuntende student stort van balkon in Lloret de Mar
"Volgende week is er een toets om te testen of jullie gnoeg gnoefend hebben!!!"
Zijn woorden waren nog niet koud of de powerpointpresentatie die Pjotr onlangs in elkaar had geboxt, kwam met een razende rotvaart aangevlogen en ramde een zwierige Word Art titel in Comic Sans op Pjotrs neus.
Pjotr schrok even maar herpakte zich snel en riep: "Nu is het gnoeg geweest!!!"
Hij hield de powerpointpresentatie zolang onder water tot die verdronk.
"En zo, beste kinderen, ga je om met vervelende technologische snufjes!!!"
Pjotrs kinderen waren diep onder de indruk van wat er zich net had afgespeeld, maar beseften gnoed gnoeg dat geweld soms te verantwoorden is, indien iets werkelijk erg irritant is.
Na de les ging Pjotr lekker in een hangmat liggen en luisterde drie keer achter elkaar naar de nieuwe plaat van Fence.
Zo begon Pjotr de mediakritische gnoe een betoog tegen zijn kinderen altijd. Pjotr had exact acht kindergnoes en dat vond hij ideaal.
Een tijdlang had hij er nog aan gedacht om een negenling te nemen, zodat hij "Zeer genegen negenling!!!" kon zeggen (of beter roepen, want gnoes roepen altijd), maar op een dag had hij besloten dat een achtling het beste was.
"Acht Gnoes is Gnoeg!!!", riep hij die dag triomfantelijk (tot groot ongnoegen van de nabij gepositioneerde triomfanten die dachten een monopolie te hebben op triomfantelijkheid) tegen zijn vrouw Beauty.
Menig lezer zal zich nu ongetwijfeld afvragen hoe die Pjotr zomaar in zijn eentje kon beslissen over een hoeveelling Beauty zou moeten baren. Wel, dat is een verhaal op zich, waarvoor ik nu niet gnoeg tijd heb om het helemaal te vertellen. Maar laat ik u alvast verklappen dat het te maken heeft met Noorse mythologie.
Alleszins, Pjotr riep dus "Geachte achtling!!!" tot zijn kroost en kreeg prompt van alle acht de aandacht die hij van hen had verwacht.
"De Media moet steeds kritisch benaderd worden!!!"
Pjotr twijfelde altijd of hij hier enkelvoud of meervoud moest gebruiken. Volgens Beauty was media het meervoud van medium maar Pjotr moest dan altijd denken aan van die halvegaren die denken met geesten te kunnen communiceren.
Terwijl hij dit riep, moet u zich voorstellen, stonden zij allen met hun poten in de rivier. De kleintjes stonden aan de rand en keken naar hun vader, die midden in de rivier stond omdat zijn poten toch lang gnoeg waren.
Pjotr had een powerpointpresentatie in elkaar geboxt.
Hij haatte powerpointpresentaties namelijk uit de grond van zijn gnoehart. Zelf werkte hij liever met een ouderwets schoolbord en wit krijt.
"De Media moet steeds kritisch benaderd worden!!!!", herhaalde hij extra luid om zijn woorden kracht bij te zetten.
"In feite kun je de Media niet kritisch gnoeg benaderen!!!"
"Het veiligste is eigenlijk dat je niets gelooft van wat er in de media verschijnt!!!"
- "Maar papa, wat als we dan willen weten wat er in de wereld gebeurd is?!", riep Erik, Pjotrs favoriete zoon, vragend en iets minder luid, de autoriteit van zijn vader respecterend.
Pjotr wist dat hij deze vraag kon verwachten en had zijn antwoord meteen klaar:
"Je moet gewoon altijd het omgekeerde aannemen van wat er staat!!!"
"Enkel wanneer er voldoende alliteraties in de titel staan, is het wijselijk om de inhoud voor waar aan te nemen!!!"
Enkele voorbeelden:
Spanning over Spanje is overdreven
Nijdig Nijlbaard ramt jeep met toeristen
Stuntende student stort van balkon in Lloret de Mar
"Volgende week is er een toets om te testen of jullie gnoeg gnoefend hebben!!!"
Zijn woorden waren nog niet koud of de powerpointpresentatie die Pjotr onlangs in elkaar had geboxt, kwam met een razende rotvaart aangevlogen en ramde een zwierige Word Art titel in Comic Sans op Pjotrs neus.
Pjotr schrok even maar herpakte zich snel en riep: "Nu is het gnoeg geweest!!!"
Hij hield de powerpointpresentatie zolang onder water tot die verdronk.
"En zo, beste kinderen, ga je om met vervelende technologische snufjes!!!"
Pjotrs kinderen waren diep onder de indruk van wat er zich net had afgespeeld, maar beseften gnoed gnoeg dat geweld soms te verantwoorden is, indien iets werkelijk erg irritant is.
Na de les ging Pjotr lekker in een hangmat liggen en luisterde drie keer achter elkaar naar de nieuwe plaat van Fence.
Abonneren op:
Posts (Atom)