Mijn liefde voor supermarkten is, zacht uitgedrukt, serieus bekoeld sinds ik er een keer binnenging.
Sinds die eerste keer ben ik al meermaals een supermarkt binnengegaan en ben ik er ook meermaals buitengegaan. Exact evenveel keren, want ik ben nu niet in een supermarkt.
Natuurlijk is de bedoeling van een supermarkt ook niet dat het er aangenaam vertoeven is. Maar het is niet omdat het niet de bedoeling is, dat het ook niet kan. Zoals de wijze Theo Maassen ooit zei: "Dat is wel niet de bedoeling he!", wat in de context zeer grappig was en aantoonde dat als alles altijd volgens de bedoeling verliep, het leven bijzonder saai zou zijn.
Laatst ging ik weer naar zo'n supermarkt. Het betrof de Colruyt. Wat ik bewonder aan de Colruyt, is dat ze op alles besparen en zo hun prijzen kunnen drukken. Slim gezien!
Maar wat ik dan niet begrijp, is waarom ze in ALLE Colruytwinkels vijfwielige winkelkarretjes hebben.
"Je moet daar mee leren rijden." zeggen ze dan.
"JA JONG IK HEB DAAR MEE LEREN RIJDEN EN IK KAN DAAR ZO GOED MEE RIJDEN ALS FYSISCH MOGELIJK IS MAAR HET BLIJVEN KUTKARREN!" roep ik dan.
Er is niks mis met alle andere karren van alle andere supermarkten. Vier wielen die volledig rond de verticale as kunnen draaien voor maximale wendbaarheid.
Waarom in godsnaam moet Colruyt daar per se een vijfde wiel aan toevoegen? Nul meerwaarde!
Als je met zo'n kar perongeluk langs een rand schuurt, kun je er niet meer weg zonder heen en weer te manoevreren alsof je een vrachtwagen moet parkeren tussen twee verschrikkelijke afgronden.
Ik kan me niet voorstellen dat er ooit een klant van de Colruyt is komen zeggen tegen een winkelbediende dat hij of zij die karren toch wel echt een topper vond.
Ze zijn gewoon slecht. Er is niks mis mee om dat toe te geven, Jef.
En dan nog iets, zou je alsjeblieft willen verbieden dat er mensen stuff verkopen aan de ingang van uw winkels. Dat is echt genant. Als het kinderen zijn die spulletjes proberen te verkopen, vind ik het erg dat ze zo triestig zijn omdat er niemand die rommel wilt kopen.
Maar deze keer was het nog erger. Twee oude, ongeschoren mannen stonden kleurstiftjes te verkopen voor kinderkankerpatiëntjes. Ik weet niet wat ik het zieligste vond, die kinderkankerpatiëntjes of de oude man die op de ongeïnteresseerdste toon die ik ooit had gehoord, zei: "steunactie".
woensdag 16 april 2014
vrijdag 7 maart 2014
YOGOL**!
Ik vind dat mooi. Mensen die heel hun leven hard hebben gewerkt en daar op hun oude dag de vruchten van mogen plukken.
Nog mooier vind ik het als je fluitend door het leven kunt gaan en ook tevreden bent met een vrucht minder.
Erg vind ik het als mensen heel hun leven hard hebben gewerkt en dan door een stom toeval alles verliezen.
"You win some, YOLO* some", zei een wijs man ooit.
Ik ben van mening dat over dit onderwerp het laatste woord nog niet is gezegd (ik ga er zometeen bijvoorbeeld nog een hele hoop zeggen) en dat het voer is voor een belangrijk maatschappelijk debat dat de toekomst van onze Westerse samenleving zal bepalen. Wat zeg ik, niet alleen de Westerse samenleving, ook de Noorderse, de Zuiderse en de Oosterse samenleving.
Maar ingewikkelde subjecten zoals dit kunnen pas begrepen worden als men er een gepaste analogie voor vindt. Zoals bijvoorbeeld de krentenbol een analogie is voor het atoommodel van Rutherford.
Daarom stel ik voor dat we in toekomste discussies over hard werken versus YOLO steeds de volgende analogie gebruiken:
Werken is zoals naar een groen licht fietsen.
Je hebt twee opties: hard fietsen om het groen nog te halen of op je gemak fietsen want het kan evengoed rood worden.
Als je op je gemak fietst maakt het niet veel uit als het rood wordt. Je bent tenminste niet moe geworden. Als het toch groen blijft, is dat een bonus: score!
Als je hard fietst zijn er weer twee opties: Je kunt net het groen halen en iedereen zal je bewonderen omdat je door je inspanning je doel hebt bereikt. Waaw goed gedaan! Je mag trots zijn op jezelf.
Of het kan net rood geworden zijn en iedereen zal denken of zelfs zeggen: Ha, daar staat ge dan voor het rood licht, net als al de rest, maar wel in het zweet!
* YOLO is een Engelse afkorting voor You Only Live Once. Dit wordt gebruikt om aan te geven dat men beter van het leven kan genieten zolang het duurt. Kan ook gebruikt worden als begroeting.
** YOGOL is een gelijkaardige afkorting die verzonnen is door Hermelien van Harry Potter en staat voor You Only Got One Life.
Nog mooier vind ik het als je fluitend door het leven kunt gaan en ook tevreden bent met een vrucht minder.
Erg vind ik het als mensen heel hun leven hard hebben gewerkt en dan door een stom toeval alles verliezen.
"You win some, YOLO* some", zei een wijs man ooit.
Ik ben van mening dat over dit onderwerp het laatste woord nog niet is gezegd (ik ga er zometeen bijvoorbeeld nog een hele hoop zeggen) en dat het voer is voor een belangrijk maatschappelijk debat dat de toekomst van onze Westerse samenleving zal bepalen. Wat zeg ik, niet alleen de Westerse samenleving, ook de Noorderse, de Zuiderse en de Oosterse samenleving.
Maar ingewikkelde subjecten zoals dit kunnen pas begrepen worden als men er een gepaste analogie voor vindt. Zoals bijvoorbeeld de krentenbol een analogie is voor het atoommodel van Rutherford.
Daarom stel ik voor dat we in toekomste discussies over hard werken versus YOLO steeds de volgende analogie gebruiken:
Werken is zoals naar een groen licht fietsen.
Je hebt twee opties: hard fietsen om het groen nog te halen of op je gemak fietsen want het kan evengoed rood worden.
Als je op je gemak fietst maakt het niet veel uit als het rood wordt. Je bent tenminste niet moe geworden. Als het toch groen blijft, is dat een bonus: score!
Als je hard fietst zijn er weer twee opties: Je kunt net het groen halen en iedereen zal je bewonderen omdat je door je inspanning je doel hebt bereikt. Waaw goed gedaan! Je mag trots zijn op jezelf.
Of het kan net rood geworden zijn en iedereen zal denken of zelfs zeggen: Ha, daar staat ge dan voor het rood licht, net als al de rest, maar wel in het zweet!
* YOLO is een Engelse afkorting voor You Only Live Once. Dit wordt gebruikt om aan te geven dat men beter van het leven kan genieten zolang het duurt. Kan ook gebruikt worden als begroeting.
** YOGOL is een gelijkaardige afkorting die verzonnen is door Hermelien van Harry Potter en staat voor You Only Got One Life.
vrijdag 28 februari 2014
Onze postbode heeft een brommer
Onze postbode heeft een brommer.
Vroeger had onze postbode een fiets, nu heeft hij een brommer.
Iets na 8u komt deze brave dikke man met wit-bruine snor (nicotine, denk ik) door onze vredige Platte-Lostraat. Gemiddeld om de twee meter staat er een huis in onze straat. Bij de meeste van die huizen moet er post in de brievenbus. En dat doet die brave dikke man dus met een brommer.
Dat is om de 10 seconden gas volledig opendraaien en meteen weer remmen.
En dat maakt een verschrikkelijk lawaai, vooral als je in de laatste fase van je slaap of de eerste fase van je ontwaking bent.
Dat klinkt misschien als een luxeprobleem, maar laat me dit even in het juiste perspectief plaatsen.
Als er af en toe eens een extra vliegtuig over Vlaanderen vliegt, dan gaan de poppen aan het dansen want lawaai verstoort de nachtrust en nachtrust is heilig. Dan is het spreekwoordelijke kot te klein en moet er wafelijzerpolitiekgewijs ook een extra vliegtuig over Wallonië vliegen.
Deze geluidshinder heeft al menig politicien kopzorgen bezorgd en de economie ernstige schade toegebracht. Ik weet niet of er al regeringen over gevallen zijn, maar dat zou mij allerminst verbazen!
Moest er nu ineens iemand op de proppen komen met een oplossing voor dit probleem die milieuvriendelijk en goedkoper was en bovendien gezondheidsvoordelen had voor de piloot, dan kreeg die prompt een Nobelprijs!
Ik zou dan ook willen vragen aan alle mensen waarbij de postbode brommergewijs de post bezorgt, een petitie te starten zodat dit probleem in de media komt en ik een Nobelprijs kan winnen met mijn voorstel om postbodes weer te laten fietsen.
Danku.
Vroeger had onze postbode een fiets, nu heeft hij een brommer.
Iets na 8u komt deze brave dikke man met wit-bruine snor (nicotine, denk ik) door onze vredige Platte-Lostraat. Gemiddeld om de twee meter staat er een huis in onze straat. Bij de meeste van die huizen moet er post in de brievenbus. En dat doet die brave dikke man dus met een brommer.
Dat is om de 10 seconden gas volledig opendraaien en meteen weer remmen.
En dat maakt een verschrikkelijk lawaai, vooral als je in de laatste fase van je slaap of de eerste fase van je ontwaking bent.
Dat klinkt misschien als een luxeprobleem, maar laat me dit even in het juiste perspectief plaatsen.
Als er af en toe eens een extra vliegtuig over Vlaanderen vliegt, dan gaan de poppen aan het dansen want lawaai verstoort de nachtrust en nachtrust is heilig. Dan is het spreekwoordelijke kot te klein en moet er wafelijzerpolitiekgewijs ook een extra vliegtuig over Wallonië vliegen.
Deze geluidshinder heeft al menig politicien kopzorgen bezorgd en de economie ernstige schade toegebracht. Ik weet niet of er al regeringen over gevallen zijn, maar dat zou mij allerminst verbazen!
Moest er nu ineens iemand op de proppen komen met een oplossing voor dit probleem die milieuvriendelijk en goedkoper was en bovendien gezondheidsvoordelen had voor de piloot, dan kreeg die prompt een Nobelprijs!
Ik zou dan ook willen vragen aan alle mensen waarbij de postbode brommergewijs de post bezorgt, een petitie te starten zodat dit probleem in de media komt en ik een Nobelprijs kan winnen met mijn voorstel om postbodes weer te laten fietsen.
Danku.
woensdag 12 februari 2014
Korket gaat golfen
Net zoals de meesten van zijn collega's, had Korket geen idee voor wie hij zou stemmen de komende verkiezingen. Evenmin wist hij voor wat het nu precies verkiezingen waren en voor wie hij nu allemaal wel of niet mocht stemmen.
Hij vond heel het circus nogal ingewikkeld en stelde het nut van dat soort verkiezingen in vraag. Dat was bijzonder ondemocratisch van hem. Maar Korket vond het niet zo belangrijk om hoog te scoren op de democratieschaal. Dat was hem worst. En worst lustte hij niet.
Wortelen lustte hij wel.
Ooit had hij met de gedachte gespeeld om worsten in de grond te steken, die er dan weer uit te trekken en te verkopen onder de geregistreerde merknaam 'worstelen'. Hij stuitte echter op hevig protest vanwege BLOSO, dat voor verwarring vreesde bij de senioren met de pas op poten gezette 'sportelen'-campagne. Poten die, in tegenstelling tot poten uit conservenblik of glazen pot, bijzonder stevig bleken te zijn.
Korkets oma had hem altijd gezegd: "Korket, never mess with stevige poten, or else..!"
"Or else what?" antwoordde Korket dan steevast.
"Ah gaan we zo beginnen, antwoorden met een vraag?" zei oma dan.
Deze discussies konden soms mi-nu-ten-lang doorgaan, tot ze beiden uitgeput waren.
"Zijn jullie bijna uitgeput? We gaan zo sluiten!", kwam Leo de golfclubmanager dan wel eens melden.
"Hoe gaan jullie sluiten?" grapte Korket dan.
"Met de sleutel, jij grapejazz!" ginnegapte Leo dan terug.
"Als jullie niet gauw stoppen met deze nonsense, sla ik deze golfclub helemaal naar de vaantjes!" riep oma ongeduldig, dan.
"HAHAHAHA omaatje toch", hinnikten Leo en Korket dan, "Het is de bedoeling dat je met je golfclub je balletje richting de vaantjes* slaat en niet met je balletje tegen je golfclub begint te meppen!"
Meestal begonnen ze dan met z'n drieëen onbedaarlijk te lachen.
Hihi
Haha
Hoehoe
Op een dag, toen oma en Korket na het golfen nog een cafébezoek pleegden en een biertje nuttigden, riep Korket triomfantelijk uit:
"Er klopt natuurlijk niks van heel die belachelijke BLOSO campagne! Eerst zeggen ze: Als het kriebelt, moet je sporten. Maar ja, wat moet je dan zeggen met sportelen? Als het kriebt moet je sportelen? Of misschien Als het kriebelelt moet je sportelen? HAHA, insane gewoon!"
* Voor de ongeletterden: een vaantje is een klein vlagje
Hij vond heel het circus nogal ingewikkeld en stelde het nut van dat soort verkiezingen in vraag. Dat was bijzonder ondemocratisch van hem. Maar Korket vond het niet zo belangrijk om hoog te scoren op de democratieschaal. Dat was hem worst. En worst lustte hij niet.
Wortelen lustte hij wel.
Ooit had hij met de gedachte gespeeld om worsten in de grond te steken, die er dan weer uit te trekken en te verkopen onder de geregistreerde merknaam 'worstelen'. Hij stuitte echter op hevig protest vanwege BLOSO, dat voor verwarring vreesde bij de senioren met de pas op poten gezette 'sportelen'-campagne. Poten die, in tegenstelling tot poten uit conservenblik of glazen pot, bijzonder stevig bleken te zijn.
Korkets oma had hem altijd gezegd: "Korket, never mess with stevige poten, or else..!"
"Or else what?" antwoordde Korket dan steevast.
"Ah gaan we zo beginnen, antwoorden met een vraag?" zei oma dan.
Deze discussies konden soms mi-nu-ten-lang doorgaan, tot ze beiden uitgeput waren.
"Zijn jullie bijna uitgeput? We gaan zo sluiten!", kwam Leo de golfclubmanager dan wel eens melden.
"Hoe gaan jullie sluiten?" grapte Korket dan.
"Met de sleutel, jij grapejazz!" ginnegapte Leo dan terug.
"Als jullie niet gauw stoppen met deze nonsense, sla ik deze golfclub helemaal naar de vaantjes!" riep oma ongeduldig, dan.
"HAHAHAHA omaatje toch", hinnikten Leo en Korket dan, "Het is de bedoeling dat je met je golfclub je balletje richting de vaantjes* slaat en niet met je balletje tegen je golfclub begint te meppen!"
Meestal begonnen ze dan met z'n drieëen onbedaarlijk te lachen.
Hihi
Haha
Hoehoe
Op een dag, toen oma en Korket na het golfen nog een cafébezoek pleegden en een biertje nuttigden, riep Korket triomfantelijk uit:
"Er klopt natuurlijk niks van heel die belachelijke BLOSO campagne! Eerst zeggen ze: Als het kriebelt, moet je sporten. Maar ja, wat moet je dan zeggen met sportelen? Als het kriebt moet je sportelen? Of misschien Als het kriebelelt moet je sportelen? HAHA, insane gewoon!"
* Voor de ongeletterden: een vaantje is een klein vlagje
donderdag 6 februari 2014
maandag 27 januari 2014
De wereld is nog steeds een toverbal
Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb heel vaak de neiging om mijn blogposts te beginnen met "De wereld is een toverbal".
Wellicht dateert dat van de tijd dat ik werd opgeleid om mijn eerste communie te doen. We kregen in het eerste leerjaar een catechesemap met duiven op de voorkant die we zelf moesten inkleuren. Binnenin zaten allemaal teksten van liedjes, nog meer tekeningen om in te kleuren en gebedjes.
Naast "De wereld is een toverbal", waren er ook tophits zoals "Tot zeven maal zeventig maal", "Wij zijn samen onderweg" en "Jezus roept alle kleine kinderen".
Wat was de wereld toen toch eenvoudig. Iedereen deed netjes zijn communie (ik zat op een katholieke school), kreeg cadeautjes en mocht in het vervolg hosties eten in de kerk (niet 'danku' maar 'amen' zeggen en niet te opvallend kauwen).
Ik geloofde, geloof ik, ook nog echt in God. Een oude man met een baard die tussen de wolken leefde met een hoop engelen.
De engelen waren in mijn dromen knappe vrouwelijke engelen. Jezus was Gods rechterhand en ikzelf was zijn linker.
(Mijn andere dromen gingen over indianen, waarbij ik monsters aan een lans moest spiesen om met de dochter van het opperhoofd te mogen trouwen, zeer katholiek was dat niet.)
De God die ik leerde kennen in de kinderbijbel, was de God van Jezus. Naastenliefde, vergeving en pragmatische interpretaties van de religieuze voorschriften, ik kon me daar wel in vinden.
Toen mijn ouders mij vertelden dat Sinterklaas eigenlijk onze buurman was, begon het geloof in God en de engeltjes ook wat te tanen.
Dat er helemaal geen God was die het goed voorhad met de mensheid, werd me wat later helemaal duidelijk.
Totnogtoe heeft niemand mij met logische argumenten kunnen overtuigen dat er inderdaad zo iemand is die de boel regelt. Iemand die ooit gezegd heeft hoe het allemaal moet, en dan volgens de ene straffen uitdeelt wanneer we het niet zo doen en volgens de andere zich geen hol aantrekt van wat we allemaal doen, want we zijn 'vrij'.
De meest logische verklaring voor al die incosistenties in het hele godsdienstverhaal is dat het allemaal verzonnen is door de mens zelf. Aangezien dat model voorlopig het meest beantwoordt aan de realiteit die ik empirisch waarneem, zegt de wetenschappelijke ik in mij dat dat een goed model is.
Het argument van de godsdienstigen dat wetenschap wel het 'hoe' kan uitleggen, maar niet het 'waarom' vind ik bijzonder zwak.
Als het antwoord op de waaromvraag 'God' is, dan is mijn volgende vraag: en waarom is er dan een God? Om de waaromvraag te kunnen beantwoorden zeker.
De waaromvraag is trouwens niet erg relevant, vind ik. Stuff gebeurt gewoon en veroorzaakt andere stuff.
Interessanter is de vraag waarom wij ons de waaromvraag stellen.
De wereld is nog steeds een toverbal.
PS: Voor de goede orde, iedereen mag van mij geloven wat hij wil, maar laat mij dan ook toe om er eens mee te lachen. Mij proberen te overtuigen van het tegendeel mag ook steeds.
Wellicht dateert dat van de tijd dat ik werd opgeleid om mijn eerste communie te doen. We kregen in het eerste leerjaar een catechesemap met duiven op de voorkant die we zelf moesten inkleuren. Binnenin zaten allemaal teksten van liedjes, nog meer tekeningen om in te kleuren en gebedjes.
Naast "De wereld is een toverbal", waren er ook tophits zoals "Tot zeven maal zeventig maal", "Wij zijn samen onderweg" en "Jezus roept alle kleine kinderen".
Wat was de wereld toen toch eenvoudig. Iedereen deed netjes zijn communie (ik zat op een katholieke school), kreeg cadeautjes en mocht in het vervolg hosties eten in de kerk (niet 'danku' maar 'amen' zeggen en niet te opvallend kauwen).
Ik geloofde, geloof ik, ook nog echt in God. Een oude man met een baard die tussen de wolken leefde met een hoop engelen.
De engelen waren in mijn dromen knappe vrouwelijke engelen. Jezus was Gods rechterhand en ikzelf was zijn linker.
(Mijn andere dromen gingen over indianen, waarbij ik monsters aan een lans moest spiesen om met de dochter van het opperhoofd te mogen trouwen, zeer katholiek was dat niet.)
De God die ik leerde kennen in de kinderbijbel, was de God van Jezus. Naastenliefde, vergeving en pragmatische interpretaties van de religieuze voorschriften, ik kon me daar wel in vinden.
Toen mijn ouders mij vertelden dat Sinterklaas eigenlijk onze buurman was, begon het geloof in God en de engeltjes ook wat te tanen.
Dat er helemaal geen God was die het goed voorhad met de mensheid, werd me wat later helemaal duidelijk.
Totnogtoe heeft niemand mij met logische argumenten kunnen overtuigen dat er inderdaad zo iemand is die de boel regelt. Iemand die ooit gezegd heeft hoe het allemaal moet, en dan volgens de ene straffen uitdeelt wanneer we het niet zo doen en volgens de andere zich geen hol aantrekt van wat we allemaal doen, want we zijn 'vrij'.
De meest logische verklaring voor al die incosistenties in het hele godsdienstverhaal is dat het allemaal verzonnen is door de mens zelf. Aangezien dat model voorlopig het meest beantwoordt aan de realiteit die ik empirisch waarneem, zegt de wetenschappelijke ik in mij dat dat een goed model is.
Het argument van de godsdienstigen dat wetenschap wel het 'hoe' kan uitleggen, maar niet het 'waarom' vind ik bijzonder zwak.
Als het antwoord op de waaromvraag 'God' is, dan is mijn volgende vraag: en waarom is er dan een God? Om de waaromvraag te kunnen beantwoorden zeker.
De waaromvraag is trouwens niet erg relevant, vind ik. Stuff gebeurt gewoon en veroorzaakt andere stuff.
Interessanter is de vraag waarom wij ons de waaromvraag stellen.
De wereld is nog steeds een toverbal.
PS: Voor de goede orde, iedereen mag van mij geloven wat hij wil, maar laat mij dan ook toe om er eens mee te lachen. Mij proberen te overtuigen van het tegendeel mag ook steeds.
woensdag 15 januari 2014
Jabba De Kool
"Nooit meer oorlog!" riep Jabba De Kool, maar hij wist dat het ijdele hoop was.
Hijzelf was geen ijdele hoop. Gij was een dikke hoop vetweefsel. Weinig ijdelheid te bespeuren bij Jabba.
"Dik zijn doet geen zeer!", gekscheerde hij dan, wanneer men hem op zijn omvang wees, naar de alom bekende uitdrukking "gek zijn doet geen zeer".
Laatst ging hij naar de nieuwe bisocoopfilm van FC de Kampioenen kijken. Hij moest alle tickets van de zaal opkopen omdat hij zoveel plaats innam en omdat hij zo luid chips vrat dat niemand nog iets zou kunnen verstaan van wat de Kampioenen zeiden (iets wat Jabba aanvocht omdat hij vond dat dat redundante informatie was vanwege de voorspelbaarheid).
"Mod-der-vet zijn is plezant!" scandeerde hij erna toen hij door de straten reed op zijn Fatmobile.
De Fatmobile was een ingenieuze uitvinding. De motor draaide op gefilterd buikvet, dat door een continue liposuctie uit Jabba's massieve vijfentwintigste onderkin werd gewonnen. De dokters waren er eigenlijk nog steeds niet uit of die onderkin anatomisch gezien bij zijn gezicht, zijn nek of zijn buik hoorde.
Om de motor in gang te krijgen volstond een simpele loodaccu niet. Hiervoor werd een hulpmotor gebruikt die draaide op methaangas, dat in een flesje onder zijn linkerborst zat.
Het duurde niet lang voor er zich een menigte achter hem schaarde. Ze klaxoneerden luid en riepen met hem mee.
"Aan de kant, gij vette pad!"
"Scheer u weg, gij drol from hell!"
En ga zo maar door.
Maar Jabba negeerde dat alles. Hij had een plan. Hij bleef in het midden van de viervaksbaan rijden. Hij had eigenlijk geen keus, hij was te breed om op te schuiven.
Wanneer er zich genoeg volk achter hem had verzameld, begon hij ineens leuzes te schreeuwen die de wereld moesten veranderen.
"Weg met de overconsumptie!"
"Neen aan corruptie!"
De menigte achter hem voelde plots een nieuwe energie. Ze voelden hoop. Ze beseften dat dit het moment was om de dingen te veranderen.
Ze riepen met hem mee.
"Gelijke rechten voor iedereen!"
"Schaf af die doodstraf!"
"Free Nelson Mandela!"
Maar geleidelijk aan begon iedereen dingen te roepen die alleen op hunzelf van toepassing waren.
"Lagere lasten op buitenverblijven met een zwembad van twee vierkante meter!"
"Stop de verloedering van de Eksterstraat in Hechtel!"
"Goedkoper WC-papier voor iedereen!"
Toen wist Jabba dat er nooit echt iets zou veranderen.
Hij wilde zijn Fatmobile in achteruit zetten om iedereen te verpletteren. Maar tegen de tijd dat zijn wagen tot stilstand was gekomen en voldoende versnelling had gegenereerd in de andere richting, had iedereen al vliegtuigen gebouwd om te ontsnappen.
Jabba gaf het op en deed een dutje.
Hijzelf was geen ijdele hoop. Gij was een dikke hoop vetweefsel. Weinig ijdelheid te bespeuren bij Jabba.
"Dik zijn doet geen zeer!", gekscheerde hij dan, wanneer men hem op zijn omvang wees, naar de alom bekende uitdrukking "gek zijn doet geen zeer".
Laatst ging hij naar de nieuwe bisocoopfilm van FC de Kampioenen kijken. Hij moest alle tickets van de zaal opkopen omdat hij zoveel plaats innam en omdat hij zo luid chips vrat dat niemand nog iets zou kunnen verstaan van wat de Kampioenen zeiden (iets wat Jabba aanvocht omdat hij vond dat dat redundante informatie was vanwege de voorspelbaarheid).
"Mod-der-vet zijn is plezant!" scandeerde hij erna toen hij door de straten reed op zijn Fatmobile.
De Fatmobile was een ingenieuze uitvinding. De motor draaide op gefilterd buikvet, dat door een continue liposuctie uit Jabba's massieve vijfentwintigste onderkin werd gewonnen. De dokters waren er eigenlijk nog steeds niet uit of die onderkin anatomisch gezien bij zijn gezicht, zijn nek of zijn buik hoorde.
Om de motor in gang te krijgen volstond een simpele loodaccu niet. Hiervoor werd een hulpmotor gebruikt die draaide op methaangas, dat in een flesje onder zijn linkerborst zat.
Het duurde niet lang voor er zich een menigte achter hem schaarde. Ze klaxoneerden luid en riepen met hem mee.
"Aan de kant, gij vette pad!"
"Scheer u weg, gij drol from hell!"
En ga zo maar door.
Maar Jabba negeerde dat alles. Hij had een plan. Hij bleef in het midden van de viervaksbaan rijden. Hij had eigenlijk geen keus, hij was te breed om op te schuiven.
Wanneer er zich genoeg volk achter hem had verzameld, begon hij ineens leuzes te schreeuwen die de wereld moesten veranderen.
"Weg met de overconsumptie!"
"Neen aan corruptie!"
De menigte achter hem voelde plots een nieuwe energie. Ze voelden hoop. Ze beseften dat dit het moment was om de dingen te veranderen.
Ze riepen met hem mee.
"Gelijke rechten voor iedereen!"
"Schaf af die doodstraf!"
"Free Nelson Mandela!"
Maar geleidelijk aan begon iedereen dingen te roepen die alleen op hunzelf van toepassing waren.
"Lagere lasten op buitenverblijven met een zwembad van twee vierkante meter!"
"Stop de verloedering van de Eksterstraat in Hechtel!"
"Goedkoper WC-papier voor iedereen!"
Toen wist Jabba dat er nooit echt iets zou veranderen.
Hij wilde zijn Fatmobile in achteruit zetten om iedereen te verpletteren. Maar tegen de tijd dat zijn wagen tot stilstand was gekomen en voldoende versnelling had gegenereerd in de andere richting, had iedereen al vliegtuigen gebouwd om te ontsnappen.
Jabba gaf het op en deed een dutje.
maandag 6 januari 2014
Vrij veilig!
Het is triest dat men kan sterven door zich simpelweg te verplaatsen.
Het is schandalig dat mensen opscheppen over hoe zat ze nog naar huis zijn gereden.
En het is belachelijk wat voor risico's sommigen nemen om 5 minuten vroeger op het werk te geraken.
Vandaag wil ik als populair blogger mijn steentje bijdragen aan de Belgische verkeersveiligheid. Wie deze tips in acht neemt, zal zijn sterfkansen aanzienlijk zien dalen in onze geasfalteerde jungle.
1. Mensen die nog niet goed kunnen fietsen, kan je herkennen aan hun fluovestjes. Wees extra op je hoede!
2. Audi's, BMW's en Mercedessen hebben geen pinkers, ik herhaal: GEEN PINKERS! Pas je rijgedrag dus aan.
3. Middenstrookrijders kun je attent maken op hun asociaal gedrag door, geheel in lijn met het verkeersreglement, rond hun voertuig te circuleren. Steek eerst langs links voorbij, ga weer naar de rechterrijstrook en laat je voorbijsteken. Herhaal tot de bestuurder in kwestie zich naar de rechterrijstrook verplaatst.
4. Sommige bestuurders op de snelweg rijden sneller dan toegelaten. Wanneer zij zich achter jou op het linkerrijvak bevinden, kun je hen doen vertragen door links te blijven rijden en je snelheid aan te houden.
5. Personen die langs rechts trachten voorbij te steken kun je goed de stuipen op het lijf jagen door eventjes je stuur naar rechts te draaien. Draai het tijdig terug naar links teneinde een botsing te voorkomen.
Veel succes!
Het is schandalig dat mensen opscheppen over hoe zat ze nog naar huis zijn gereden.
En het is belachelijk wat voor risico's sommigen nemen om 5 minuten vroeger op het werk te geraken.
Vandaag wil ik als populair blogger mijn steentje bijdragen aan de Belgische verkeersveiligheid. Wie deze tips in acht neemt, zal zijn sterfkansen aanzienlijk zien dalen in onze geasfalteerde jungle.
1. Mensen die nog niet goed kunnen fietsen, kan je herkennen aan hun fluovestjes. Wees extra op je hoede!
2. Audi's, BMW's en Mercedessen hebben geen pinkers, ik herhaal: GEEN PINKERS! Pas je rijgedrag dus aan.
3. Middenstrookrijders kun je attent maken op hun asociaal gedrag door, geheel in lijn met het verkeersreglement, rond hun voertuig te circuleren. Steek eerst langs links voorbij, ga weer naar de rechterrijstrook en laat je voorbijsteken. Herhaal tot de bestuurder in kwestie zich naar de rechterrijstrook verplaatst.
4. Sommige bestuurders op de snelweg rijden sneller dan toegelaten. Wanneer zij zich achter jou op het linkerrijvak bevinden, kun je hen doen vertragen door links te blijven rijden en je snelheid aan te houden.
5. Personen die langs rechts trachten voorbij te steken kun je goed de stuipen op het lijf jagen door eventjes je stuur naar rechts te draaien. Draai het tijdig terug naar links teneinde een botsing te voorkomen.
Veel succes!
vrijdag 3 januari 2014
Toplonen
Ik zal mij eens mengen in de discussie over toplonen.
Voorstanders van de toplonen en tegenstanders van de beknotting daarvan roepen altijd maar dat Johnny Thijs toch veel meer heeft opgebracht aan Bpost dan dat hij gekost heeft.
Hoerenchance ja.
Al die zogenaamde topmanagers verkopen gewoon wat Vlerickgeblaat maar weten bij god niet waar ze mee bezig zijn.
Ik vraag me af hoeveel de mannen die Dexia ten gronde hebben gericht, verdienden.
Als den Johnny rijk mag worden omdat hij Bpost winstgevend heeft gemaakt, dan mag Pierre Mariani wel heel arm worden.
Zo.
Voorstanders van de toplonen en tegenstanders van de beknotting daarvan roepen altijd maar dat Johnny Thijs toch veel meer heeft opgebracht aan Bpost dan dat hij gekost heeft.
Hoerenchance ja.
Al die zogenaamde topmanagers verkopen gewoon wat Vlerickgeblaat maar weten bij god niet waar ze mee bezig zijn.
Ik vraag me af hoeveel de mannen die Dexia ten gronde hebben gericht, verdienden.
Als den Johnny rijk mag worden omdat hij Bpost winstgevend heeft gemaakt, dan mag Pierre Mariani wel heel arm worden.
Zo.
maandag 23 december 2013
Cadeaus
Kijk, ik zie mijn familie, vrienden en lief heel graag. Maar dat systeem van cadeaus kopen voor elkaar, dat is toch dringend aan herziening toe.
Een korte bevraging in mijn omgeving leert mij dat NIEMAND het leuk vindt om cadeautjes te kopen.
En ik zal eens uitleggen hoe dat komt.
1) Winkels zijn te klein
2) Winkels zijn te warm
3) Winkels verkopen rotzooi
Voor de met zijn naaste begane medemens zijn dat drie factoren die het zeer moeilijk maken om met plezier cadeaus te gaan kopen in de kerstperiode.
Geen wonder dat de minder gemotiveerde medemens al gauw zijn toevlucht zoekt tot de schaamte van de kerstboom: de cadeaubon. Ik heb nog nooit iemand blij en verrast zien wezen bij het krijgen van een cadeaubon. Dat is gewoon geld met minder opties.
Aangezien ik het toch redelijk belangrijk vind om die afgang te vermijden, koop ik getrouw elk jaar cadeaus. En jaar in jaar uit vergeet ik rond die periode dat het internet bestaat. Heel het jaar door koop ik online dingen die ik niet nodig heb (aiai, ik heb paypal ontdekt). Maar met de kerstperiode wurm (1) ik mij tussen slechtgezinde en slechtruikende (2) mensen om te constateren dat de meeste dingen hun geld niet waard zijn (3).
Ik hoop dan ook dat degenen die dit jaar cadeaus van mij krijgen, inzien wat voor een zelfopoffering dat is.
Prettige kerstdagen!
Een korte bevraging in mijn omgeving leert mij dat NIEMAND het leuk vindt om cadeautjes te kopen.
En ik zal eens uitleggen hoe dat komt.
1) Winkels zijn te klein
2) Winkels zijn te warm
3) Winkels verkopen rotzooi
Voor de met zijn naaste begane medemens zijn dat drie factoren die het zeer moeilijk maken om met plezier cadeaus te gaan kopen in de kerstperiode.
Geen wonder dat de minder gemotiveerde medemens al gauw zijn toevlucht zoekt tot de schaamte van de kerstboom: de cadeaubon. Ik heb nog nooit iemand blij en verrast zien wezen bij het krijgen van een cadeaubon. Dat is gewoon geld met minder opties.
Aangezien ik het toch redelijk belangrijk vind om die afgang te vermijden, koop ik getrouw elk jaar cadeaus. En jaar in jaar uit vergeet ik rond die periode dat het internet bestaat. Heel het jaar door koop ik online dingen die ik niet nodig heb (aiai, ik heb paypal ontdekt). Maar met de kerstperiode wurm (1) ik mij tussen slechtgezinde en slechtruikende (2) mensen om te constateren dat de meeste dingen hun geld niet waard zijn (3).
Ik hoop dan ook dat degenen die dit jaar cadeaus van mij krijgen, inzien wat voor een zelfopoffering dat is.
Prettige kerstdagen!
donderdag 12 december 2013
donderdag 5 december 2013
Weg met de Delhaizeposters!
Doorgaans post ik hier dingen die mij irriteren. Een kat een kat noemen, dat vind ik belangrijk. Anders gaan mensen dingen zeggen zoals "Als als als... Als mijn koe een koe was, dan kon ik ze melken aan de stoof!" en dan zijn we natuurlijk nog verder van huis.
Ook nu weer zal het gaan over mijn irritaties.
Ik had vanmorgen twee dingen in mijn hoofd die mij irriteerden en die ik met jullie wilde delen.
1. Een hoop snot. Maar dat is er nu grotendeels uit en opgedroogd in mijn zakdoek, die je nu kunt breken. Daar kan ik dus weinig van uitdelen.
2. De veel te laag hangende hangende posters in de Delhaize die te laag hangen.
WAT DE FOK JOENGE! Hang die dingen toch gewoon 10 centimeter hoger!
Ik neem aan dat er een uitgebreide studie aan voorafgegaan is, die bakken geld opgeleverd heeft aan een reclamebureau.
De ideale hoogte van zo'n poster: niet te laag want dan loopt iedereen ertegen, maar ook niet te hoog, want dan is het gebied waarin de kijkhoek aanvaardbaar is, te beperkt. Ik zal dat illustreren met een figuur:
U ziet, als de poster te hoog hangt, verkleint het groene gebied waarin alfa een bepaalde maximum waarde heeft.
De studie was waarschijnlijk gebaseerd op de Gaussische verdeling van de lengte van winkelaars en hield geen rekening met de lengtes voorbij 3 sigma ofzo.
Welnu, mijn ambitie is om de marginale winst die Delhaize maakt door de poster NIET 10cm hoger te hangen, ongedaan te maken door een HAATCAMPAGNE te starten.
Vanaf nu zal ik EXPRESS met mijn oog tegen de hoek van zo'n poster lopen en hopen op een net-niet-blindmakende verwonding, moord en brand schreeuwen en toekijken hoe mijn medewinkelaars uit solidariteit de poster uit het plafond trekken en in stukken scheuren.
Gelieve hieraan mee te werken, danku.
Ook nu weer zal het gaan over mijn irritaties.
Ik had vanmorgen twee dingen in mijn hoofd die mij irriteerden en die ik met jullie wilde delen.
1. Een hoop snot. Maar dat is er nu grotendeels uit en opgedroogd in mijn zakdoek, die je nu kunt breken. Daar kan ik dus weinig van uitdelen.
2. De veel te laag hangende hangende posters in de Delhaize die te laag hangen.
WAT DE FOK JOENGE! Hang die dingen toch gewoon 10 centimeter hoger!
Ik neem aan dat er een uitgebreide studie aan voorafgegaan is, die bakken geld opgeleverd heeft aan een reclamebureau.
De ideale hoogte van zo'n poster: niet te laag want dan loopt iedereen ertegen, maar ook niet te hoog, want dan is het gebied waarin de kijkhoek aanvaardbaar is, te beperkt. Ik zal dat illustreren met een figuur:
De studie was waarschijnlijk gebaseerd op de Gaussische verdeling van de lengte van winkelaars en hield geen rekening met de lengtes voorbij 3 sigma ofzo.
Welnu, mijn ambitie is om de marginale winst die Delhaize maakt door de poster NIET 10cm hoger te hangen, ongedaan te maken door een HAATCAMPAGNE te starten.
Vanaf nu zal ik EXPRESS met mijn oog tegen de hoek van zo'n poster lopen en hopen op een net-niet-blindmakende verwonding, moord en brand schreeuwen en toekijken hoe mijn medewinkelaars uit solidariteit de poster uit het plafond trekken en in stukken scheuren.
Gelieve hieraan mee te werken, danku.
donderdag 28 november 2013
Geheugensteun
Pharrell Williams:
Will Ferrell:
Colin Firth:
Phil Collins:
Graag gedaan.
woensdag 20 november 2013
Spreekwoorden 3.0
Ik kan eigenlijk bijna niet geloven dat het alweer meer dan twee jaar geleden is dat ik mijn verbeteringen van bestaande spreekwoorden voorstelde.
Ze zeggen dat de tijd sneller lijkt te gaan naarmate je ouder wordt. Dat zou eigenlijk ook een goed spreekwoord zijn.
De tijd lijkt sneller te gaan naarmate je ouder wordt
Maar eigenlijk had ik al enkele andere spreekwoorden in gedachten die dringend aan herziening toe zijn.
Bijvoorbeeld: "Eerlijk duurt het langst", wat ik een zeer verwarrend spreekwoord vind. Is dat nu goed of slecht, dat dat lang duurt? En wat duurt er dan precies lang? Niemand die het nog weet. Wat ik wel weet, is dat men er waarschijnlijk mee bedoelt dat eerlijk goed is.
Eerlijk is goed
Zou dus een verbetering zijn.
"De beste stuurlui staan aan wal" is ook wat achterhaald. Er is waarschijnlijk een tijd geweest dat de beste stuurlui aan wal stonden. Maar met de komst van headhunterbureaus en interimkantoren lijkt het mij onvermijdelijk dat de beste stuurlui een goeie job in de zeevaart hebben gevonden.
Beter zou dus zijn:
De beste stuurlui hebben een goedbetaalde job als stuurman op een belangrijk schip
"Er zit een vreemde eend in de bijt" is gewoon ronduit racistisch. Het woord "vreemd" mag niet meer gebruikt worden!
Er zit een eend van Noord-Afrikaanse afkomst in de bijt
Zou de politie zeggen.
Er zit een illegale eend in de bijt
Zou Maggie zeggen.
Ik zie geen verschil tussen de eenden in de bijt
Zouden de groenen zeggen.
Het interesseert me niet welke kleur die eend heeft, als hij maar Vlaams leert, anders moet ie uit de bijt!
Zou Bartje zeggen.
Je ziet, hedendaagse spreekwoorden moeten dynamisch aanpasbaar zijn.
Voor wie zich trouwens afvraagt wat een bijt is, dat is een gat in het ijs.
Ziezo, u bent weer helemaal voorbereid op het nieuwe seizoen.
Graag gedaan.
Ze zeggen dat de tijd sneller lijkt te gaan naarmate je ouder wordt. Dat zou eigenlijk ook een goed spreekwoord zijn.
De tijd lijkt sneller te gaan naarmate je ouder wordt
Maar eigenlijk had ik al enkele andere spreekwoorden in gedachten die dringend aan herziening toe zijn.
Bijvoorbeeld: "Eerlijk duurt het langst", wat ik een zeer verwarrend spreekwoord vind. Is dat nu goed of slecht, dat dat lang duurt? En wat duurt er dan precies lang? Niemand die het nog weet. Wat ik wel weet, is dat men er waarschijnlijk mee bedoelt dat eerlijk goed is.
Eerlijk is goed
Zou dus een verbetering zijn.
"De beste stuurlui staan aan wal" is ook wat achterhaald. Er is waarschijnlijk een tijd geweest dat de beste stuurlui aan wal stonden. Maar met de komst van headhunterbureaus en interimkantoren lijkt het mij onvermijdelijk dat de beste stuurlui een goeie job in de zeevaart hebben gevonden.
Beter zou dus zijn:
De beste stuurlui hebben een goedbetaalde job als stuurman op een belangrijk schip
"Er zit een vreemde eend in de bijt" is gewoon ronduit racistisch. Het woord "vreemd" mag niet meer gebruikt worden!
Er zit een eend van Noord-Afrikaanse afkomst in de bijt
Zou de politie zeggen.
Er zit een illegale eend in de bijt
Zou Maggie zeggen.
Ik zie geen verschil tussen de eenden in de bijt
Zouden de groenen zeggen.
Het interesseert me niet welke kleur die eend heeft, als hij maar Vlaams leert, anders moet ie uit de bijt!
Zou Bartje zeggen.
Je ziet, hedendaagse spreekwoorden moeten dynamisch aanpasbaar zijn.
Voor wie zich trouwens afvraagt wat een bijt is, dat is een gat in het ijs.
Ziezo, u bent weer helemaal voorbereid op het nieuwe seizoen.
Graag gedaan.
vrijdag 8 november 2013
Tachtig - Twintig
Mijn vader is doctor in de scheikunde. Vroeger vond ik dat alleen maar grappig omdat ik dacht dat dat iets met schijt te maken had. Nu besef ik dat men mensen met een doctoraat serieus moet nemen. Niet alleen omdat mijn eigen doctoraat bijna binnen is, maar ook omdat mijn vader soms wijze dingen zegt.
Wijze dingen zeggen is natuurlijk niet hetzelfde als wijze dingen bedenken, nog iets wat je tijdens een doctoraat leert.
Een van de wijze dingen die mijn vader mij vertelde maar die hij waarschijnlijk niet zelf bedacht had, was de zogenaamde 80-20 regel.
Je moet bijvoorbeeld 80 meer inspanning doen om 20 meer resultaat te behalen (eenheden zelf in te vullen).
Of 80% van de bevolking heeft 20% van de rijkdom.
Dat die getallen niet exact zijn, dat heeft geen belang, het gaat om het principe.
De 80-20 regel schuilt soms in een klein hoekje. Soms schuilt hij in een grote hoek. Soms is hij zeer opvallend en soms moet je hem een beetje forceren om hem te laten kloppen (nog iets wat je tijdens een doctoraat leert).
Afgelopen week bevond de 80-20 regel zich op een plaats waar ik hem niet had verwacht, namelijk in het Depot, tijdens een open-mic avond.
Er werden liedjes gespeeld, artiesten werden op zeer vervelende en ongrappige wijze aangekondigd en er waren ook enkele verrassingsacts.
Er waren weinig artiesten die mij konden boeien. Niet dat ze niet konden zingen of gitaar spelen, ze waren vaak gewoon nogal saai (80% van de artiesten heeft 20% van het talent). A Gentleman (dat is een artiestennaam) was een aangename uitzondering.
Eén van de verrassingsacts was het duo Mathieu en Guillaume. Zij lieten duidelijk verstaan dat ze al bekend waren. Ik had hun namen inderdaad al wel eens gehoord, maar dat was waarschijnlijk tijdens het kijken naar een film met Gérard Depardieu. Maar misschien ken jij ze wel van hun lied Ik Heb Je Lief (official video).
In ieder geval, zij vonden het noodzakelijk om "eens iets uit te proberen". Als er iets is waar een Vlaams publiek niet van houdt, dan is het wel van dingen uit te proberen.
Het uitproberen bestond uit het meezingen van enkele oehoe's en aahaa's. Door meisjes (hoog stemmetje) en jongens (lage stem) afzonderlijk.
Er werd voorgezongen. Er werd door absoluut niemand nagezongen. Er werd nog eens wanhopig voorgezongen. Er werd weer door bijna niemand meegezongen behalve door een eenzame mens die verscheurd werd door de keuze "wat is er genanter: dat er niemand meezingt, of dat ik sta mee te zingen."
Het nummer werd ingezet en het moment brak aan waarop we geacht werden 'voor echt' mee te zingen. De teleurstelling droop van de zangers af. De poging om cool te blijven ook.
Ik dacht: de 20% van de gevallen dat er wel mensen meezingen, moet de andere 80% toch ruimschoots compenseren, anders doe je dit niet. En de blijdschap moet zich dan toch verhouden tot de horror als 80 tot 20.
Anders hou je dit niet vol. Of je moet verstandelijk beperkt zijn. (Zalig zijn de armen van geest)
Wijze dingen zeggen is natuurlijk niet hetzelfde als wijze dingen bedenken, nog iets wat je tijdens een doctoraat leert.
Een van de wijze dingen die mijn vader mij vertelde maar die hij waarschijnlijk niet zelf bedacht had, was de zogenaamde 80-20 regel.
Je moet bijvoorbeeld 80 meer inspanning doen om 20 meer resultaat te behalen (eenheden zelf in te vullen).
Of 80% van de bevolking heeft 20% van de rijkdom.
Dat die getallen niet exact zijn, dat heeft geen belang, het gaat om het principe.
De 80-20 regel schuilt soms in een klein hoekje. Soms schuilt hij in een grote hoek. Soms is hij zeer opvallend en soms moet je hem een beetje forceren om hem te laten kloppen (nog iets wat je tijdens een doctoraat leert).
Afgelopen week bevond de 80-20 regel zich op een plaats waar ik hem niet had verwacht, namelijk in het Depot, tijdens een open-mic avond.
Er werden liedjes gespeeld, artiesten werden op zeer vervelende en ongrappige wijze aangekondigd en er waren ook enkele verrassingsacts.
Er waren weinig artiesten die mij konden boeien. Niet dat ze niet konden zingen of gitaar spelen, ze waren vaak gewoon nogal saai (80% van de artiesten heeft 20% van het talent). A Gentleman (dat is een artiestennaam) was een aangename uitzondering.
Eén van de verrassingsacts was het duo Mathieu en Guillaume. Zij lieten duidelijk verstaan dat ze al bekend waren. Ik had hun namen inderdaad al wel eens gehoord, maar dat was waarschijnlijk tijdens het kijken naar een film met Gérard Depardieu. Maar misschien ken jij ze wel van hun lied Ik Heb Je Lief (official video).
In ieder geval, zij vonden het noodzakelijk om "eens iets uit te proberen". Als er iets is waar een Vlaams publiek niet van houdt, dan is het wel van dingen uit te proberen.
Het uitproberen bestond uit het meezingen van enkele oehoe's en aahaa's. Door meisjes (hoog stemmetje) en jongens (lage stem) afzonderlijk.
Er werd voorgezongen. Er werd door absoluut niemand nagezongen. Er werd nog eens wanhopig voorgezongen. Er werd weer door bijna niemand meegezongen behalve door een eenzame mens die verscheurd werd door de keuze "wat is er genanter: dat er niemand meezingt, of dat ik sta mee te zingen."
Het nummer werd ingezet en het moment brak aan waarop we geacht werden 'voor echt' mee te zingen. De teleurstelling droop van de zangers af. De poging om cool te blijven ook.
Ik dacht: de 20% van de gevallen dat er wel mensen meezingen, moet de andere 80% toch ruimschoots compenseren, anders doe je dit niet. En de blijdschap moet zich dan toch verhouden tot de horror als 80 tot 20.
Anders hou je dit niet vol. Of je moet verstandelijk beperkt zijn. (Zalig zijn de armen van geest)
zaterdag 5 oktober 2013
Androkie en de cyanidesoep
Zijn soep was nog niet op of hij was wel al op, Androkie wist het ook niet meer. Hij wist zelfs niet of soep mannelijk of vrouwelijk was. Dat was toch wel één van de grootste frustraties uit zijn leven. Niet weten welk geslacht woorden hadden.
De soep: hij is nog niet op. Of de soep, zij is nog niet op?
Het deed pijn aan zijn hersenen.
Bijna evenveel pijn als wanneer mensen te pas en te onpas overal maar spaties tusen zetten.
Of wanneer de verleden tijd van een werkwoord hetzelfde geschreven werd als de tegenwoordige tijd. Zoals in zetten. Dan had hij een haast onbedwingbare drang om daar een extra 't' te plaatsen.
Zettten.
Dat vond Androkie er wel cool uitzien.
In ieder geval, van zodra Androkie zijn soep wel of niet op was, viel hij dood neer. Het was namelijk cyanidesoep, naar een recept van Put Hussentrut. Het was oorspronkelijk wel met broccoli in plaats van cyanide, maar Androkie hield van experimenteren en dat is hem fataal geworden.
Hield, verleden tijd. Niet enkel omdat heel dit verhaal in de verleden tijd is, maar ook omdat hij dood was.
Zo dood als een pier, zegt men wel eens. Dan gaat men wel uit van de vaak ongeoorloofde hypothese dat pieren altijd dood zijn. En dat is niet zo. De meeste pieren zijn dood, dat wel. Maar dat kun je van veel diersoorten zeggen. Er zijn bijvoorbeeld meer vliegen dood dan dat er leven, waarschijnlijk.
Zo dood als een dinosaurus, dat zou een goeie uitdrukking zijn. Daar ben je tenminste zeker van.
Eigenlijk, zo dood als een pier, dat zou moeten betekenen dat je er niet zo heel zeker van bent dat iemand dood is. Het kan zijn dat hij dood is, maar het kan net zo goed zijn dat hij leeft, net zoals bij pieren het geval is.
Een nietszeggende uitdrukking dus. Het spijt me dan ook dat ik die gebruikt heb.
Correctie:
Zo dood als een dinosaurus. De 'zegt men wel eens' moet ik dan weglaten, want dat wordt nooit gezegd. Maar hopelijk vanaf nu wel.
Om een lang verhaal kort te maken: Androkie had zijn soep wel of niet op en was zeker dood, want hij had soep gemaakt naar een recept van Put Hussentrut maar met cyanide in plaats van broccoli.
De soep: hij is nog niet op. Of de soep, zij is nog niet op?
Het deed pijn aan zijn hersenen.
Bijna evenveel pijn als wanneer mensen te pas en te onpas overal maar spaties tusen zetten.
Of wanneer de verleden tijd van een werkwoord hetzelfde geschreven werd als de tegenwoordige tijd. Zoals in zetten. Dan had hij een haast onbedwingbare drang om daar een extra 't' te plaatsen.
Zettten.
Dat vond Androkie er wel cool uitzien.
In ieder geval, van zodra Androkie zijn soep wel of niet op was, viel hij dood neer. Het was namelijk cyanidesoep, naar een recept van Put Hussentrut. Het was oorspronkelijk wel met broccoli in plaats van cyanide, maar Androkie hield van experimenteren en dat is hem fataal geworden.
Hield, verleden tijd. Niet enkel omdat heel dit verhaal in de verleden tijd is, maar ook omdat hij dood was.
Zo dood als een pier, zegt men wel eens. Dan gaat men wel uit van de vaak ongeoorloofde hypothese dat pieren altijd dood zijn. En dat is niet zo. De meeste pieren zijn dood, dat wel. Maar dat kun je van veel diersoorten zeggen. Er zijn bijvoorbeeld meer vliegen dood dan dat er leven, waarschijnlijk.
Zo dood als een dinosaurus, dat zou een goeie uitdrukking zijn. Daar ben je tenminste zeker van.
Eigenlijk, zo dood als een pier, dat zou moeten betekenen dat je er niet zo heel zeker van bent dat iemand dood is. Het kan zijn dat hij dood is, maar het kan net zo goed zijn dat hij leeft, net zoals bij pieren het geval is.
Een nietszeggende uitdrukking dus. Het spijt me dan ook dat ik die gebruikt heb.
Correctie:
Zo dood als een dinosaurus. De 'zegt men wel eens' moet ik dan weglaten, want dat wordt nooit gezegd. Maar hopelijk vanaf nu wel.
Om een lang verhaal kort te maken: Androkie had zijn soep wel of niet op en was zeker dood, want hij had soep gemaakt naar een recept van Put Hussentrut maar met cyanide in plaats van broccoli.
maandag 30 september 2013
OMFG
"Waarom zijn de bananen krom?" is een vraag die iemand stelt die de evolutieleer niet goed begrepen heeft. Er is helemaal geen reden waarom de bananen krom zijn, er is hooguit een oorzaak.
Niemand heeft ooit gezegd dat bananen beter krom zouden zijn.
Dat vond ook Doctor Pjotr. Doctor Pjotr was een Rus. De helft van alle mannelijke Russen heet Pjotr. De andere helft heet Klaas.
Voila.
Dat is niet waar.
Er zijn wel meer zaken te bedenken die niet waar zijn.
Bijvoorbeeld: kip rauw eten is perfect ok.
Of: de ene eik is de andere. Want de ene eik is de andere niet. Er zijn Europese eiken en er zijn Amerikaanse eiken. Wintereiken en zomereiken. Er zijn dan weer geen Canadese eiken. Net zoals er geen herfsteiken zijn.
Er zijn ook interessante blogposts en minder interessante blogposts. Dat is echter een subjectief gegeven.
Voor veel mensen zal dit bijvoorbeeld een interessante blogpost zijn, omdat ik weldra een weetje uit de doeken zal doen dat weinigen weten.
Niet dat elk weetje dat weinigen weten per definitie interessant is. Maar dit weetje wel. Ik beloof het.
Wist je dat Arduino's veel flexibeler zijn dan PICs?
Haha gefopt.
TOTAAL NIET INTERESSANT!
VOILA WAT EEN TIJDSVERSPILLING
HAHAHA DAAR KAN IK NU EENS OM LACHEN ZIE!
Niemand heeft ooit gezegd dat bananen beter krom zouden zijn.
Dat vond ook Doctor Pjotr. Doctor Pjotr was een Rus. De helft van alle mannelijke Russen heet Pjotr. De andere helft heet Klaas.
Voila.
Dat is niet waar.
Er zijn wel meer zaken te bedenken die niet waar zijn.
Bijvoorbeeld: kip rauw eten is perfect ok.
Of: de ene eik is de andere. Want de ene eik is de andere niet. Er zijn Europese eiken en er zijn Amerikaanse eiken. Wintereiken en zomereiken. Er zijn dan weer geen Canadese eiken. Net zoals er geen herfsteiken zijn.
Er zijn ook interessante blogposts en minder interessante blogposts. Dat is echter een subjectief gegeven.
Voor veel mensen zal dit bijvoorbeeld een interessante blogpost zijn, omdat ik weldra een weetje uit de doeken zal doen dat weinigen weten.
Niet dat elk weetje dat weinigen weten per definitie interessant is. Maar dit weetje wel. Ik beloof het.
Wist je dat Arduino's veel flexibeler zijn dan PICs?
Haha gefopt.
TOTAAL NIET INTERESSANT!
VOILA WAT EEN TIJDSVERSPILLING
HAHAHA DAAR KAN IK NU EENS OM LACHEN ZIE!
vrijdag 27 september 2013
De identiteitscrisis van de popmuziek
Ik speel al een tijdje muziek. Dat begon met klassieke gitaar en dat ging verder met grunge-punk-pop-rock. Toen kwam de meer verfijnde pop-rock en nu is er mijn eigen muziek.
Om maar te zeggen dat ik al een tijdje in het kleine muziekwereldje zit. Ik luister belachelijk veel naar muziek en ga regelmatig naar een concert. Ik kan genieten van een leuke videoclip en ook een danske placeren is mij niet vreemd. Dat danske is meestal wel nogal vreemd.
Maar soms krijg ik toch een onbehaaglijk gevoel. Soms denk ik dat de moderne popmuziek met een identiteitscrisis zit.
Ik probeer het even uit te leggen.
Neem nu het concept van een studio-album.
Een band neemt een plaat op.
Vroeger dacht ik dat die band naar een studio ging, microfoons bij elk klankproducerend ding zette, op record duwde en zijn nummertjes speelde.
Niets van dat alles, zo blijkt!
Bas en drum zullen nog wel eens tegelijk opgenomen worden, maar al de rest wordt meestal gewoon apart opgenomen. Er wordt zelfs zomaar een hoop instrumenten aan toegevoegd achteraf!
Het resultaat is een stuk muziek waarvoor je, als je het live wilt spelen, vijf keer zoveel muzikanten nodig hebt als er in de band zitten.
Het grappige is dat ze bij het mixen wel proberen om het zo te laten klinken alsof het echt live is gespeeld. Ook al zetten ze soms zoveel reverb op de stem zodat het lijkt alsof die in een kerk is ingezongen terwijl de gitaar klinkt alsof die in een slaapkamer is opgenomen.
Heel vreemd dus.
Als ik naar een nummer luister, dan beeld ik mij altijd de band in die dat aan het spelen is. Maar dat vloekt met hetgene dat ik weet over hoe het in werkelijkheid gespeeld is. De kans is groot dat de gitaarlijn niet eens in één stuk is ingespeeld en dat ze stukjes hebben uitgeknipt en gekopieerd. Dezelfde zanger heeft vaak meerdere harmonieën over elkaar gezongen.
Allemaal illusies dus!
Helemaal ironisch wordt het wanneer ze live die muziekjes gaan spelen en dan zo hard mogelijk gaan proberen om de studio-opnames te imiteren met samples en tapes.
Of wanneer ze videoclips gaan maken waarbij de bandleden op hun instrumenten spelen of de tekst meelippen. Je wéét gewoon dat ze dat niet echt aan het spelen zijn. Elektrische gitaren zijn meestal niet eens ingeplugd dus ze doen zelfs niet eens meer de moeite om te laten lijken dat het wel zo is.
Maar waarom dan toch?
Ik bekijk die dingen en ik voel alleen maar medelijden met de arme muzikanten die gevraagd worden tien keer achter elkaar te doen alsof ze hun liedjes spelen met de overtuiging waarmee ze ze op het podium spelen.
Een man naar mijn hart is daarom Chad VanGaalen. Beste clips ooit. Een toegevoegde waarde aan de muziek, die op zich ook al geweldig is.
Zijn live-concert van een tijdje geleden in de Trix-bar, waar niet veel meer volk was als voor mijn eigen optreden van gisteren (niet zo veel dus), was een van de weinige keren dat muziek mij nog bij de keel gegrepen heeft.
Bedankt Chad, om de verzameling van de popmuziek een doorsnede met de verzameling van de kunst te bezorgen.
Om maar te zeggen dat ik al een tijdje in het kleine muziekwereldje zit. Ik luister belachelijk veel naar muziek en ga regelmatig naar een concert. Ik kan genieten van een leuke videoclip en ook een danske placeren is mij niet vreemd. Dat danske is meestal wel nogal vreemd.
Maar soms krijg ik toch een onbehaaglijk gevoel. Soms denk ik dat de moderne popmuziek met een identiteitscrisis zit.
Ik probeer het even uit te leggen.
Neem nu het concept van een studio-album.
Een band neemt een plaat op.
Vroeger dacht ik dat die band naar een studio ging, microfoons bij elk klankproducerend ding zette, op record duwde en zijn nummertjes speelde.
Niets van dat alles, zo blijkt!
Bas en drum zullen nog wel eens tegelijk opgenomen worden, maar al de rest wordt meestal gewoon apart opgenomen. Er wordt zelfs zomaar een hoop instrumenten aan toegevoegd achteraf!
Het resultaat is een stuk muziek waarvoor je, als je het live wilt spelen, vijf keer zoveel muzikanten nodig hebt als er in de band zitten.
Het grappige is dat ze bij het mixen wel proberen om het zo te laten klinken alsof het echt live is gespeeld. Ook al zetten ze soms zoveel reverb op de stem zodat het lijkt alsof die in een kerk is ingezongen terwijl de gitaar klinkt alsof die in een slaapkamer is opgenomen.
Heel vreemd dus.
Als ik naar een nummer luister, dan beeld ik mij altijd de band in die dat aan het spelen is. Maar dat vloekt met hetgene dat ik weet over hoe het in werkelijkheid gespeeld is. De kans is groot dat de gitaarlijn niet eens in één stuk is ingespeeld en dat ze stukjes hebben uitgeknipt en gekopieerd. Dezelfde zanger heeft vaak meerdere harmonieën over elkaar gezongen.
Allemaal illusies dus!
Helemaal ironisch wordt het wanneer ze live die muziekjes gaan spelen en dan zo hard mogelijk gaan proberen om de studio-opnames te imiteren met samples en tapes.
Of wanneer ze videoclips gaan maken waarbij de bandleden op hun instrumenten spelen of de tekst meelippen. Je wéét gewoon dat ze dat niet echt aan het spelen zijn. Elektrische gitaren zijn meestal niet eens ingeplugd dus ze doen zelfs niet eens meer de moeite om te laten lijken dat het wel zo is.
Maar waarom dan toch?
Ik bekijk die dingen en ik voel alleen maar medelijden met de arme muzikanten die gevraagd worden tien keer achter elkaar te doen alsof ze hun liedjes spelen met de overtuiging waarmee ze ze op het podium spelen.
Een man naar mijn hart is daarom Chad VanGaalen. Beste clips ooit. Een toegevoegde waarde aan de muziek, die op zich ook al geweldig is.
Zijn live-concert van een tijdje geleden in de Trix-bar, waar niet veel meer volk was als voor mijn eigen optreden van gisteren (niet zo veel dus), was een van de weinige keren dat muziek mij nog bij de keel gegrepen heeft.
Bedankt Chad, om de verzameling van de popmuziek een doorsnede met de verzameling van de kunst te bezorgen.
maandag 9 september 2013
Hoe de wereld in elkaar zit
"Weet ge wat een goed idee zou zijn? Een boete op frauderen! Of op banken en hele landen failliet laten gaan!" zei Bravo.
"Och jong gij kent niks van politiek", antwoordde Hoer A.
"Amai, jullie namen komen precies recht uit een Kiekeboe-strip!", zei Hoer B.
"Ok." zei Hoer A en ze begon haar kleren uit te trekken.
"KIEKEBOE!", riep ze toen ze volledig naakt was.
"Gij achterlijke gans, gij vergeet telkens de 'R' als ge mij roept!", zei kiekenboer Indianendans.
"Ok, ik zal het nog eens opnieuw proberen, maar nu tegoei." zei Hoer A en ze riep zo luid ze kon:
"KIEKENBOERINDIANENDANS!!!"
Daarop kwam kiekenboerin Dianendans de hoek omgelopen, tot groot jolijt van het publiek dat deze plotse plotwending niet van mijlenver had zien aankomen.
Toen kwam er ook nog eens een varken met een lange fluit en dat kondigde luid fluitend het begin van het verhaal aan.
En ze leefden nog lang en gelukkig.
En toen gingen ze dood.
En toen waren er een hoop andere mensen en dieren waar ook vanalles mee gebeurde.
En toen stierf al het leven op aarde uit door een extreme zonnestorm.
"Och jong gij kent niks van politiek", antwoordde Hoer A.
"Amai, jullie namen komen precies recht uit een Kiekeboe-strip!", zei Hoer B.
"Ok." zei Hoer A en ze begon haar kleren uit te trekken.
"KIEKEBOE!", riep ze toen ze volledig naakt was.
"Gij achterlijke gans, gij vergeet telkens de 'R' als ge mij roept!", zei kiekenboer Indianendans.
"Ok, ik zal het nog eens opnieuw proberen, maar nu tegoei." zei Hoer A en ze riep zo luid ze kon:
"KIEKENBOERINDIANENDANS!!!"
Daarop kwam kiekenboerin Dianendans de hoek omgelopen, tot groot jolijt van het publiek dat deze plotse plotwending niet van mijlenver had zien aankomen.
Toen kwam er ook nog eens een varken met een lange fluit en dat kondigde luid fluitend het begin van het verhaal aan.
En ze leefden nog lang en gelukkig.
En toen gingen ze dood.
En toen waren er een hoop andere mensen en dieren waar ook vanalles mee gebeurde.
En toen stierf al het leven op aarde uit door een extreme zonnestorm.
maandag 2 september 2013
HakkiYakkiFlakki
Als er iets was waarvan HakkiYakkiFlakki niet graag beschuldigd werd, was het wel seksisme in al zijn of haar vormen.
Waar hij geen problemen mee had, was beschuldigd worden van het toevoegen van 'elloni' aan woorden. Dat was namelijk volkomen terecht.
HakkiYakkiFlakki was verlekkerd op cannelloni en vond het één van de mooiste woorden van om het even welke taal.
Wanneer hij een mooi meisje ontmoette en haar probeerde te versieren, begon hij bijvoorbeeld met:
"Waaw, meisjelloni wat heb je mooie ogelloni!"
Meisjes reageerden daar doorgaans nogal verbaasd en lichtjes panikerend op.
"Je denkt zeker dat ik gekkelloni ben he?" zei hij dan.
"Ja." antwoordden de meisjes meestal.
Na een tijdje geraakte HakkiYakkiFlakki daardoor zo ontmoedigd dat hij jarenlang geen meisjes meer aansprak met 'meisjelloni'.
De meisjes waar hij gewoon 'meisje' tegen zei, waren best wel geinteresseerd en zo nu en dan werd er wel eens tegen zijn kruis getwerkt, maar voldoening gaf dat hem nooit.
Hij walgde omdat hij zichzelf niet meer was. Hij walgde van de maatschappij die hem niet accepteerde.
Hij geraakte afgezonderd en at zelfs geen cannelloni meer.
Maar op een bijzondere dag in mei, onmoette HakkiYakkiFlakki een meisje dat zo mooi was dat hij zijn cannellonireflex niet kon onderdrukken.
"Waaw meisjelloni, wat heb je mooie ogelloni en krulloni!" riep hij enthousiast.
"Hihi jij bent grappig wil je met me trouwen en in een blokhut aan een meer in Lapland wonen en elke avond hout kappen en de open haard aansteken zelfs als het buiten keiwarm is en naar The Beatles luisteren tot de zon opkomt als die opkomt want soms komt die niet op als we boven de poolcirkel wonen?"
"Ok! Wanneer vertrekken we?"
"Nu meteen!"
"En ons werkelloni dan?"
"Ahja shitkutfuck," zei ze, "daar kunnen we niet zomaar mee stoppen zeker?"
PARALLEL UNIVERSUM 1 (89% kans)
"Ik weet niet, nee zeker?"
"Hmm, jammer."
"Ok, dag dan he."
"Joow"
PARALLEL UNIVERSUM 2 (10.99999914% kans)
"Goh, jawel, maar nu komt net niet zo goed uit eigenlijk. Mag ik je nummerelloni, dan bel ik als ik toch ooit besluit om dit leven achter mij de laten."
"Ok hier is het." En ze typte haar nummer in zijn GSM. Ze twijfelde nog even of ze wel haar echte nummer zou geven, maar ze had eigenlijk wel heel graag cannelloni dus ze hoopte dat hij dat ooit voor haar zou maken, wie weet.
"Merci. Dan ga ik nu wat robots nadoen."
"Ok, ik ga nog wat oefenen op mijn twerk moves."
"Succes!"
"Merci, tot later."
PARALLEL UNIVERSUM 3 (0.00000086% kans)
"Jawel, want ik heb net Euromillions gewonnen. We kunnen met mijn nieuw vliegtuigelloni gaan. Ik heb Koning Albertelloni gevraagd of hij onze buttlerelloni wilt zijn."
"Je bedoelt Prins Albert, want hij is toch geen koning meer?"
"Nee, maar naar het schijnt moet je hem toch koningelloni blijven noemen."
"Waaw amai gij zijt zo slim!"
"Danku."
Waar hij geen problemen mee had, was beschuldigd worden van het toevoegen van 'elloni' aan woorden. Dat was namelijk volkomen terecht.
HakkiYakkiFlakki was verlekkerd op cannelloni en vond het één van de mooiste woorden van om het even welke taal.
Wanneer hij een mooi meisje ontmoette en haar probeerde te versieren, begon hij bijvoorbeeld met:
"Waaw, meisjelloni wat heb je mooie ogelloni!"
Meisjes reageerden daar doorgaans nogal verbaasd en lichtjes panikerend op.
"Je denkt zeker dat ik gekkelloni ben he?" zei hij dan.
"Ja." antwoordden de meisjes meestal.
Na een tijdje geraakte HakkiYakkiFlakki daardoor zo ontmoedigd dat hij jarenlang geen meisjes meer aansprak met 'meisjelloni'.
De meisjes waar hij gewoon 'meisje' tegen zei, waren best wel geinteresseerd en zo nu en dan werd er wel eens tegen zijn kruis getwerkt, maar voldoening gaf dat hem nooit.
Hij walgde omdat hij zichzelf niet meer was. Hij walgde van de maatschappij die hem niet accepteerde.
Hij geraakte afgezonderd en at zelfs geen cannelloni meer.
Maar op een bijzondere dag in mei, onmoette HakkiYakkiFlakki een meisje dat zo mooi was dat hij zijn cannellonireflex niet kon onderdrukken.
"Waaw meisjelloni, wat heb je mooie ogelloni en krulloni!" riep hij enthousiast.
"Hihi jij bent grappig wil je met me trouwen en in een blokhut aan een meer in Lapland wonen en elke avond hout kappen en de open haard aansteken zelfs als het buiten keiwarm is en naar The Beatles luisteren tot de zon opkomt als die opkomt want soms komt die niet op als we boven de poolcirkel wonen?"
"Ok! Wanneer vertrekken we?"
"Nu meteen!"
"En ons werkelloni dan?"
"Ahja shitkutfuck," zei ze, "daar kunnen we niet zomaar mee stoppen zeker?"
PARALLEL UNIVERSUM 1 (89% kans)
"Ik weet niet, nee zeker?"
"Hmm, jammer."
"Ok, dag dan he."
"Joow"
PARALLEL UNIVERSUM 2 (10.99999914% kans)
"Goh, jawel, maar nu komt net niet zo goed uit eigenlijk. Mag ik je nummerelloni, dan bel ik als ik toch ooit besluit om dit leven achter mij de laten."
"Ok hier is het." En ze typte haar nummer in zijn GSM. Ze twijfelde nog even of ze wel haar echte nummer zou geven, maar ze had eigenlijk wel heel graag cannelloni dus ze hoopte dat hij dat ooit voor haar zou maken, wie weet.
"Merci. Dan ga ik nu wat robots nadoen."
"Ok, ik ga nog wat oefenen op mijn twerk moves."
"Succes!"
"Merci, tot later."
PARALLEL UNIVERSUM 3 (0.00000086% kans)
"Jawel, want ik heb net Euromillions gewonnen. We kunnen met mijn nieuw vliegtuigelloni gaan. Ik heb Koning Albertelloni gevraagd of hij onze buttlerelloni wilt zijn."
"Je bedoelt Prins Albert, want hij is toch geen koning meer?"
"Nee, maar naar het schijnt moet je hem toch koningelloni blijven noemen."
"Waaw amai gij zijt zo slim!"
"Danku."
Abonneren op:
Posts (Atom)